Αποτελέσματα αναζήτησης

Oι περισσότεροι simulators (ακόμα και οι online πια) έχουν "σεβαστεί" τα παλιά μονοκινητήρια, και πάντα υπάρχουν σαν επιλογές... Έτσι, ο ήχος π.χ. είναι ακόμα ζωντανός.

Φλογέρα όμως δεν ξέρω... Παρόλο που έχω χαρτάκι με το πώς πιάνονται οι νότες (πώς κλείνονται οι τρύπες δηλαδή), δε μπορώ τόσο μπερδεμένα πράγματα... Αμα έιναι για να βγει μια νότα, να χρησιμοποιούμε 3 και 4 δάχτυλα, άστο, είναι σαν να παίζουμε ταυτόχρονα σε 4 πιάνα... :)

Δεν ξέρω αν είπαμε ότι η πράσινη μελόντικα είναι η σοπράνο, με έκταση από Ντο σε Ντο (2 οκτάβες), ενώ η κόκκινη είναι η άλτο, σε λίγο ψηλότερη τονικότητα, από Σολ σε Φα (2 οκτάβες παρά κάτι). Το χαμηλό Σολ της κόκκινης, αντιστοιχεί στο Σολ στη μέση της πρώτης οκτάβας της πράσινης, το δε ακραίο...

Το όργανο του #37, με πλήκτρα πιάνου αλλά όχι με επιστόμιο, παρά με έναν εύκαμπτο σωλήνα ικανό να φτάνει από το τραπέζι μέχρι το στόμα (για την ακρίβεια, το γαλάζιο στο #26), εγώ το ήξερα ως "πιανίκα", και το έβγαζε κάποτε και η Yamaha. Α, αυτό το έχω ξαναγράψει... Με μια πράσινη Hohnner...

Υπήρχε όμως κι ένα κουρτινάκι στο μεσαίο παράθυρο (ο οδηγός καθόταν κι έβλεπε από αριστερά). Πολλοί οδηγοί, άμα σε έβλεπαν πολύ λιγούρη, τράβαγαν το κουρτινάκι, και τέρμα η παράσταση... :sweat: Πάντως σήμερα η ίδια "απόλαυση" υπάρχει στα βαγόνια του Προαστιακού, που μάλιστα έχει και πολύ ωραία...

Eγώ, αντιθέτως, έχω ακούσει κάποιους να λένε να ΜΗΝ τα βάλεις, γιατί αργότερα η MS ή θα ζητήσει συνδρομή ή θα βγάζει προβλήματα, αν δεν τα "νομιμοποιήσεις". Και το βρίσκω λογικό, γιατί οι περισσότεροι τα αναβάθμισαν από Windows-μαίμούδες...

Το πρώτο σοκ φυσικά είναι σε μικρή ηλικία, όταν βλέπεις για πρώτη φορά τα λεωφορεία ν' ανοίγουν από κάτω, και στην "κοιλιά" τους να μπαίνουν οι αποσκευές. Τεράστιος χώρος, και πολύ σβέλτοι οι φορτωεκφωρτωτές, συνήθως. Εκείνο που σε εκνεύριζε ήταν ότι πάντα σταματούσαν στα ίδια εστιατόρια...

Tην εποχή των King Minos, Kαζαντζάκη κλπ. το φαγητό στα καράβια των Μινωϊκών ήταν και φτηνό και πολύ καλό. Οι δε τραπεζαρίες και το όλο περιβάλλον του πλοίου, ποιοτικότατο. Μπορεί να μην είχε τη χλιδή του μετέπειτα Knossos Palace, ήταν όμως ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε τότε για μεγάλο ταξίδι...

O Xριστός κι η μάνα του ! Αφήνεις αυτή την ωραία τιμονάρα για να πατήσεις φρένο; Μήπως ακουμπάς με τον αγκώνα, σα φορτηγατζής; Κι άσε που, μπροστά μάλλον δε βλέπω ΚΑΘΟΛΟΥ φρένο... Για συνέδριο οδικής ασφάλειας το όχημα !

Φαντάζομαι ότι το τιμόνι αυτό καταργήθηκε γρήγορα, για λόγους ισορροπίας και ασφάλειας... Η διάμετρος είναι σίγουρα πολύ μικρότερη του ανοίγματος ενός κλασικού τιμονιού, άρα δύσκολα ελέγχεται το ποδήλατο...(άσε που δεν έχει και νόημα δηλαδή, ούτε μισή στροφή δεν παίρνει...) Αντιθέτως, ο λεβιές...

Καίει 7 δεκάρες το χιλιόμετρο...Στην πόλη επιτρέπεται ταχύτητα μέχρι 120...Φορολογείται για 4 ίππους και έχει πολύ παραπάνω (τα 600 κυβικά !) Καλά, οι διαφημίσεις αυτοκινήτων τότε, έδιναν ρέστα...

Μου κάνει εντύπωση ότι οι γνωστές αποθήκες της στοάς στα Χαυτεία, που πουλούσαν μαζικά σχετικά καλής ποιότητας υλικό εγγραφής, αν και ήταν πάντα μέσα στην εξέλιξη (cd, dvd, blueray, miniDV κλπ.), με την κρίση έκλεισαν όλες, μαζικά... Και παρά τις ουρές και το χαμό που γινόταν... 'Ηταν οι...

Όχι, καθόλου. Προφανώς όμως, όσο περισσότερο καρούλι μαζεύεις σε μια κασέτα, μετά ζορίζεται και το κασετόφωνο, αρχίζει να χάνει στροφές κλπ. Ή να κόβονταν από την αδράνεια, στο γρήγορο γύρισμα. Ίσως (και) γι αυτό να καταργήθηκαν. Πάντως, respect στον μηχανισμό που στο forward/backward...

Αλήθεια, πόσο μέτριας ποιότητας ήταν οι "bulk" κασέτες όπου οι εταιρίες τύπωναν τα άλμπουμς... Από το πολύ παίξιμο, σε σημεία γίνονταν εντελώς διαφανείς, το μαγνητικό υλικό πήγαινε περίπατο... Και συνήθως, αυτές ήταν που "μασιόνταν" κιόλας. Προφανώς κάτι λίγα "μικρά" μείωσης του πάχους του...

Επίσης ήταν χαρακτηριστικό το πώς αυτό το χαρτί πάνω στην κασέτα (όταν φυσικά ήταν χαρτί, και όχι τυπωμένο πλαστικό), με τα χρόνια "ξεχείλωνε" και ζάρωνε, σαν χαλί. Το ίδιο συνέβαινε και στις κασέτες 8-track (αυτοκινήτου). Και φυσικα, η "πίκρα" με τα σπασμένα μεντεσεδάκια του κουτιού της...

Kάτι παλιοί πανάρχαιοι wizards των Windows, φτιάχνανε cassette covers. To πλήρες πακέτο, που περιλαμβάνει και αυτά τα κομμάτια που βλέπουμε, που κολλιούνται στην ίδια την κασέτα, με τις φαλτσοκομμένες γωνίες και το κενό στη μέση. Μετά φυσικά, μετατράπηκαν για cd.

Ε ναι, ο συγκεκριμένος πάντα δίνει δώρο μια φιγούρα. Και μάλιστα είναι ωραίος γιατί τυπώνει "συμμετρικά", κι από τις δύο μεριές. Έτσι εγώ, για να φτιάξω τη φιγούρα στα παιδια, περνάω το χαρτονάκι μια πλαστικοποίηση και στη συνέχεια κόβω τα κομμάτια και τα ενώνω με διπλόκαρφα (αλλά φαίνονται κι...

Τα είχα κι εγώ αυτά ! Πόσο τέλεια... (και φυσικά, ποιος νοιαζόταν τότε αν το μικρό παιδί θα καταπίνει τις βίδες και τα παξιμάδια...)

Eίναι τρομερό να μη βρίσκεις drivers για ένα παλιό πολυμηχάνημα (Lexmark Χ2500), ούτε στην ίδια τη Lexmark, να σου δείχνουν δηλαδή ότι θα το πετάξεις, κι όταν το εγκαταστήσεις από το πρωτότυπο cd του, του 2005~8 (κάπου εκεί), να δουλεύει μια χαρά !

Aυτό το ZASTAVA, όπως και άλλα μοντέλα της άλλωστε, έβγαινε ολόιδιο και σε FIAT. H για την ακρίβεια, ήταν αντιγραφή από FIAT.