Τάκλιν

Αρμαγεδών

RetroDB Feeder
Joined
7 Φεβ 2021
Μηνύματα
1.283
Αντιδράσεις
3.695
Φλασιά!
Στην Δ', Ε' και ΣΤ' Δημοτικού, το "παιχνίδι" του τίτλου του νήματος ήταν μια απ' τις αγαπημένες μας ασχολίες στα διαλείμματα.

Στο σχολείο μου, το 1ο Δημοτικό Τυρνάβου, η είσοδος του κτηρίου είχε στέγαστρο και το πάτωμα ήταν μαρμαρένιο. Αυτό, εξαιτίας του υλικού, ήταν αρκετά γλιστερό, και ιδιαίτερα τις μέρες που το σφουγγάριζαν, γλιστρούσε υπερβολικά! Έτσι, μιας και ήμασταν "πανέξυπνα" παιδιά, επινοήσαμε αυτό το "παιχνίδι".

Το τάκλιν λοιπόν (Ελληνιστί τρικλοποδιά), ως παιχνίδι δεν είχε κανόνες, απλά τρέχαμε, γλιστρούσαμε με τα πόδια ενωμένα και "μισοτεντωμένα", βάζαμε τρικλοποδιά στον άλλον από πίσω και διασκεδάζαμε :D Ξέρω, ακούγεται εντελώς ανόητο, αλλά, για τα τότε μυαλά μας, ήταν κάτι το διασκεδαστικό :D Οι δάσκαλοι, βέβαια, μας το απαγόρευαν, γιατί πολλές φορές πέφταμε ατσούμπαλα και υπήρχε ο κίνδυνος να σπάσουμε καμιά μέση ή κάνα κεφάλι, αλλά αυτό δε μας πτοούσε :D

Ουσιαστικά, όλο το "παιχνίδι" ήταν αυτό, με διαφορά απ' τη φωτογραφία ότι δεν ήταν σε χορτάρι αλλά σε μάρμαρο:
1663259552578.png
Χαρακτηριστικά, θυμάμαι 2 πεσίματα:
Το πρώτο ήταν: Ένα παιδί παίρνει αρκετή φόρα και βάζει τάκλιν σε έναν ευτραφή φίλο μου που εκείνη την ώρα έτρωγε το κολατσιό του. Τρώει το τάκλιν, του φεύγει το κολατσιό, και πέφτει με τον πισινό στην κοιλιά του παιδιού που του έβαλε το τάκλιν! Θυμάμαι, ο ένας έλεγε "δεν μπορώ να πάρω ανάσα, με σκότωσες" (ήταν αρκετά βαρύς...) και ο άλλος νευρίασε που του έπεσε το κολατσιό, τον σηκώνει απ' τον γιακά και τον αρχίζει στις καρπαζιές :D
Το δεύτερο το έφαγα εγώ: Τρώω ένα τάκλιν από πίσω, και πέφτω με το πίσω μέρος του κεφαλιού μου και χτυπάω στον τοίχο! Αυτό που θυμάμαι είναι ότι είδα "αστεράκια" ή δεν ξέρω πώς αλλιώς λέγονται, όπως στα καρτούν :D :D :D

Πανηγύρι γινόταν στους, επίσης, μαρμάρινους διαδρόμους του σχολείου, που εκεί βάζαμε τρικλοποδιές η μία τάξη στην άλλη και τις περισσότερες φορές, κατέληγε σε κλοτσοπατινάδα σε ολόκληρο τον όροφο :D

Δεν ξέρω, παίζατε εσείς τάκλιν, ή μόνο εμείς είχαμε την αποκλειστικότητα; :D

ΥΓ: Ευτυχώς δεν θρηνήσαμε θύματα :D
 
Τελευταία επεξεργασία:
Τρικλοποδιές ναι παίζαμε μερικές φορές , αλλά όχι δεν κάναμε τάκλιν ( από πίσω ). Ευτυχώς δηλαδή, γιατί έτσι ήσουν λίγο προετοιμασμένος για το πως θα πέσεις...:fafoutis:
 
Τρικλοποδιές ναι παίζαμε μερικές φορές , αλλά όχι δεν κάναμε τάκλιν ( από πίσω ). Ευτυχώς δηλαδή, γιατί έτσι ήσουν λίγο προετοιμασμένος για το πως θα πέσεις...:fafoutis:
Δηλαδή μόνο εμείς κοντέψαμε να σπάσουμε μέσες, πλάτες, κεφάλια, χέρια, πόδια κ.λπ. :fafoutis: :fafoutis: :fafoutis: :fafoutis: :fafoutis:
Και δεν ξέραμε από πού θα το τρώγαμε κιόλας, γιατί με τόσα άτομα, πού να καταλάβεις ποιος στόχευε εσένα :D
 
Εμεις καμια φορα καθως περπατουσε ο αλλος πηαγαιναμε κρυφα απο πισω του και με το ποδι μας σπρωχναμε το δικο του προς τα μεσα να μπερδευτει με το αλλο και εκανε να πεσει. Ειχε και επιφωνημα το ολο σκηνικο ''ισωμαααα'' του λεγαμε.
Τακλιν στο ποδοσφαιρο δεν καναμε γιατι λογω χωματος-πετρων θα χτυπαγαμε σιγουρα, μονο στο γηπεδο οταν ειχε χορταρι αλλα παλι με ρισκο γιατι σιγουρα θα λερωνες το παντελονι σου και ετσι με πρασιναδα αμα γυρναγες πισω σιγουρα ειχες ξυλο απο την μανα σου.
 
Στα σχολεία μου, και Δημοτικό και Γυμνάσιο, δεν γινόταν τίποτε από αυτά διότι είχαμε αυστηρό έλεγχο και τέτοια βίαια σπορ ήταν απαγορευμένα. Άντε κανένα σύννεφο να έπεφτε πότε πότε και κάποιο φεγγάρι παίζαμε μπιζ μέχρι που μας το απαγορέψανε κι αυτό οι δάσκαλοι. Ο,τιδήποτε πιο βίαιο θα είχε αυστηρότατες συνέπειες. Στις σπάνιες περιπτώσεις που δυο παιδιά παίζανε ξύλο μεταξύ τους και τους παίρνανε χαμπάρι πέφτανε αποβολές ακόμη και στο δημοτικό. Έπαιζε βέβαια ρόλο και η κοινωνική τάξη των παραβατών. Όταν ο Φώτης, γιος ενός από τους ανώτερους δικαστικούς της πόλης, πλακώθηκε με τον Θόδωρο, γιο απλού μικρομαγαζάτορα, ο πρώτος είχε λιγότερο σοβαρή τιμωρία από τον δεύτερο. Ο Φώτης ήταν "καλό παιδί" (ήμασταν φίλοι και ήξερα ότι ήταν ψιλοαλητάμπουρας, αλλά επιφανειακά μπροστα στους μεγάλους άψογος και άλλωστε ένας γιος δικαστικού δεν μπορούσε να μην είναι καλό παιδί εξ ορισμού). Ο Θόδωρος ήταν κουμπούρας και γνωστού ποιού (οι φήμες έλεγαν μέχρι ότι κάπνιζε!!) οπότε οι δασκαλοεξουσίες αποφάνθηκαν ότι προφανώς έφταιγε αυτός και παρασύρθηκε κι ο καημένος ο Φώτης. Και οι δυο διώχτηκαν από το σχολείο αλλά ο Φώτης λιγότερες μέρες.

Αλλά ένα τέτοιο συμβάν ήταν σπανιότατο. Και εκτός σχολείου τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά, διότι ο τόπος έβραζε από δασκάλους και καθηγητές, κι έτσι ποτέ δεν ήξερες απο πού θα μπορούσε να ξεπροβάλει κάποιος την ώρα που πήγαινες να πνίξεις τον συμμαθητή σου και να σας τρέχουν μετά και τους δύο. Αυτά στην τετραγωνισμένη κάτω πόλη, όπου μέναμε η "αριστοκρατία" (υπάλληλοι, γιατροί, δικηγόροι, δεσπότης...). Στην αραιοκατοικημένη, παλιά, πάνω πόλη με τα καλντερίμια και τα δρομάκια ελλοχεύανε πολύ λιγότεροι κίνδυνοι κι άλλωστε οι οικογένειες ήταν σε γενικές γραμμές φτωχότερες και κατώτερων τάξεων, οπότε η κοινωνία δεν περίμενε και καλή συμπεριφορά από αυτούς. Ασ' τα να σφαχτούν μεταξύ τους τα παλιόπαιδα.

Όπως έχω γράψει πολλές φορές, μισούσα και μισώ αυτή την πόλη που έζησα απο 8 μέχρι 16.
 
Και εκτός σχολείου τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά, διότι ο τόπος έβραζε από δασκάλους και καθηγητές, κι έτσι ποτέ δεν ήξερες απο πού θα μπορούσε να ξεπροβάλει κάποιος

Αυτο γινοταν στην πολη, οποιο παιδι εβλεπαν οι καθηγητες απο χωριο αμεσως τον ρωταγαν τι κανει εκει-γιατι δεν ειναι σπιτι να διαβαζει κλπ ενω την αλλη μερα ηταν σιγουρα εξεταζομενος. Αποτελεσμα μολις μαθητες εβλεπαν καποιον καθηγητη που τους ηξερε αλλαζαν δρομο εγκαιρα, αυτα τα καραγκιοζιλικια αργοτερα τα ειχαμε στον ΕΣ με την Στρατονομια αλλα εκει πες ηταν στρατος, τωρα καθηγητης να ''ελεγχει'' μαθητη απο χωριο το τι δουλεια εχει στην πολη το απογευμα-βραδυ γινοταν μονο επι σταλιν-ΕΣΣΔ οπου ο πολιτης επρεπε να εχει ''υπηρεσιακη αδεια'' για να βγει απο το χωριο του και να παει αλλου.
 
Πίσω
Μπλουζα