Psygnosis - Ork (1992)

Rakeesh

RetroDB Feeder
Joined
10 Δεκ 2007
Μηνύματα
4.583
Αντιδράσεις
1.748
Η WJS Design, που παρηγαγε αθανατες κλασσικες επιτυχιες οπως τα Beast, μας προσφερει το Ork, αλλη μια κυκλοφορια της Psygnosis που ειναι πολυ κοντα στο πνευμα των προηγουμενων παιχνιδιων. Το ονομα βεβαια ειναι παραπλανητικο. Δεν εχουμε να κανουμε με RPG ή με Ορκς απο καποιο fantasy κοσμο, αλλα με ενα arcade adventure οπου πρωταγωνιστει ενα εξωγηινο πλασματακι που μοιαζει με μικρο δεινοσαυρακι.

201201-ork-amiga-screenshot-title-screen-the-only-part-of-the-game.png


Το πλασματακι μας λοιπον ονομαζεται Ku-kabul, και παροτι το παιχνιδι δεν εχει καποιο συγκεκριμενο σεναριο, το manual μας αναφερει λιγο την προϊστορια του. Ο Ku-kabul ανηκει στους Heyadahl, μια φιλησυχη φυλη εξωγηινων, που ομως λογω της τρομακτικης τους οψης ειναι συχνα θυμα επιθεσεων απο αλλους εξωγηινους. Ραχοκοκκαλια της στρατιωτικης τους δυναμης ειναι η σκληρη προετοιμασια των στρατιωτικων, που περνουν σκληρες δοκιμασιες στον αφιλοξενο πλανητη Ixion, με εχθρικα τερατα και οπλικα συστηματα. Ο Ku-kabul δεν ειναι παρα ενας δοκιμος που εμεις τον βοηθαμε στην τελικη του δοκιμασια για να γινει αξιωματικος, η να σκοτωθει προσπαθωντας.

Αυτο ειναι το σεναριο του manual το οποιο ομως δεν εχει καποια ιδιαιτερη σημασια για οσα βλεπουμε στο παιχνιδι, το οποιο (αφου δεν εχει ουτε διαλογους ουτε υποθεση) θα μπορουσε να εχει ενα οποιοδηποτε αλλο σεναριο :D

Με μια πρωτη ματια το παιχνιδι ειναι πιστο στο κλιμα των προηγουμενων παιχνιδιων της εταιρειας, με τη γνωστη σουρρεαλιστικη/εφιαλτικη ατμοσφαιρα, τα εξωγηινα σκηνικα, τα φοντα παραλληλου scrolling, και τις ομορφες αποχρωσεις που δινουν την εντυπωση περισσοτερων χρωματων απο οσα ειναι. Δυστυχως δεν υπαρχει καποια εντυπωσιακη εισαγωγη-βιντεοκλιπ που μας ειχε συνηθισει η εταιρεια, και περα απο ενα πολυ καλο εισαγωγικο μουσικο θεμα, δεν υπαχει μουσικη στο παιχνιδι, παρα τα αναμενομενα ηχητικά εφέ. Κριμα, γιατι πολυ θα μου αρεσε να ακουγα το soundtrack του συγκεκριμενου εξωγηινου κοσμου. :xm:

Δειγμα απο τα ομορφα γραφικα ειναι οι εισαγωγικες οθονες πριν απο καθε πιστα, οπως η παρακατω

201208-ork-amiga-screenshot-another-lovely-loading-screens.png


Οσον αφορα το ιδιο το παιχνιδι, ειναι αρκετα μεγαλο, πλουσιο και προκλητικο. Χωριζεται σε 5 πιστες, και σκοπος μας ειναι, καθε φορα, να βρουμε συγκεκριμενα αντκειμενα, να ανοιξουμε πορτες κλπ που θα μας επιτρεψουν να βρουμε την εξοδο και να περασουμε στην επομενη. Χρειαζεται λοιον πολυ ψαξιμο και πηγαινελα στις πιστες, τις οποιες διανυουμε σε ολες τις κατευθυνσεις (δηλ οχι μονο αριστερα-προς-δεξια). Ολα αυτα βεβαια εν μεσω ορδων απο εχθρικα πλασματακια που φτυνουν ή εκτοξεύουν εναντιον μας βολίδες.

Τους εχθρους μπορουμε να τους ενταξουμε σε τρεις κατηγοριες: αυτους που στεκονται ή πηγαινοερχονται σε ενα σημειο και απαξ και τους σκοτωσουμε δεν ξαναεμφανιζονται, και αυτους που ερχονται σε σμηνη οποτε περναμε απο καποιο σημειο (πχ κατι τερατα-μελισσες) και δεν τελειωνουν ποτε. Και φυσικα ειναι καποια τερατα σαν bosses που θελουν πολλα συστηματικα χτυπηματα για να μπορεσουμε να παμε παρακατω η να παρουμε ενα αντικειμενο. :cool:

201220-ork-amiga-screenshot-that-s-one-big-boss-s.png


Απο τα αντικειμενα που βρισκουμε, εχουμε πυρομαχικα προκειμενου να σκοτωνουμε τους αντιπαλους, και καυσιμα για το jetpack, τα οποια ειναι περιορισμενα. Επισης εχουμε τα απαραιτητα για τους inventory γριφους κλειδια, κρυστάλλους, ή αλλα αντικειμενα. Η υποθεση της πρωτης πιστας ειναι να βρουμε ενα κλειδι, με το οποιο ανοιγουμε μια πορτα, κατοπιν παιρνουμε ενα χρυσο κομματι, τον οποιο δινουμε αργοτερο σε ενα τερατακι για να μας αφησει να βγουμε απο την πιστα. Στις επομενες πιστες τα πραγματα ειναι πολυ πιο πολυπλοκα.

Οι περισσοτερες πιστες ειναι χωρισμενες σε τμηματα, αποκλεισμενα μεταξυ τους απο 2-3 ενεργειακες ακτινες. Η καθε "πορτα" απενεργοποιειται αφου τοποθετησουμε ενα κρυσταλλο σε μια συγκεκριμενη υποδοχη καθε φορα. Οποτε μερος της δυσκολιας ειναι να μαντεψουμε με trial and error ποια ακτινα πρεπει να απενεργοποιησουμε πρωτη, και να κανουμε τραμπα τον κρυσταλλο για να απενεργοποιησουμε την επομενη κοκ. :eek: Στην αρχη βεβαια οι υποδοχες ειναι πολυ κοντα στις ακτινες που απενεργοποιουν, αλλα στη συνεχεια οι αποστασεις ειναι μεγαλυτερες και χρειαζεται περισσοτερο ψαξιμο για να βρουμε τί ανοιγει τί και που πρεπει να παμε πρωτα και πού μετά. Επισης υπαρχουν γριφοι οπου πρεπει να ειναι ανοιχτες πανω απο μια πορτες, οποτε πρεπει να κανουμε παιχνιδι με 2 κρυσταλους. :cry:

Σε διαφορετικα σημεια υπαρχουν καποιες κονσολες-τερματικα, τα οποια μας προσφερουν καποιες λειτουργιες: μας δειχνουν την υγεια και την προοδο της πιστας, μας δινουν περιγραφη των αντικειμενων που εχουμε στο inventory, μας δειχνουν ενα τοπικο χαρτη της περιοχης (αφου εχουμε παρει το scanner) και πιο σημαντικο, η δυνατοτητα να κανουμε save το συγκεκριμενο σημειο. :)

201209-ork-amiga-screenshot-computer-terminals-have-many-functions.png


Επισης σε αλλα σημεια υπαρχουν οι πλατφορμες που ειναι τα μονα μερη οπου μπορουμε να ενεργποιησουμε και απενεργοποιησουμε το jetpack (οχι οποτε θελουμε). Μολις πατησουμε σε μια πρεπει γρηγορα-γρηγορα να πεταξουμε εκει που πρεπει για να γυρισουμε στην ιδια η σε μια αλλη πλατφορμα για να απενεργοποιηθει, και να μη καιμε αλλο καυσιμο.

Η δυσκολια του παιχνιδιου βασιζεται σε 2 προκλησεις. Εχεις που εχεις να πηγαινοερχεαι και να ψαχνεις σε μια τεραστια πιστα με γριφους που στην αρχη δεν ξερεις τι να κανεις, εχεις και να επιβιωσεις απο τα σμηνη των τερατακιων. :xm: Η δυσκολια του ομως ειναι με ρεαλιστικη διαβαθμιση. Η πρωτη πιστα ειναι οντως μια πολυ καλη εισαγωγη του παιχνιδιου πριν προχωρησει σε πιστες με αυξημενη δυσκολια και περιπλοκοτητα. Το τελος του παιχνιδου παριστανει το Ορκάκι μας να φευγει απο τον πλανητη και να πηγαινει στον αστροστολο.

Σε γενικες γραμμες ειναι ενα διασκεδαστικο παιχνιδι απολαυστικης διαρκειας, με αγχωδη δραση και ψαξιμο, που αν και δεν ειναι τοσο κλασσικο οσο αλλοι τιτλοι της εταιρειας, ειναι πολυ ωριμο και καλοφτιαγμενο. Στα αρνητικα του παιχνιδιου θα εβαζα μια σημαντικη παραλειψη: πουθενα δεν μας λεει ποσες ζωες μας μενουν, ουτε οταν χανουμε :D
 
Τελευταία επεξεργασία από έναν συντονιστή:
Το παιχνίδι το είχα λιώσει στην 500άρα. Πολύ καλό το review σου φίλε Rakeesh, με "έφτιαξε" για να το ξαναπαίξω, απλά θέλω λίγο να σταθώ στην εισαγωγική μουσική που την ανέφερες μεν, αλλα για μένα αξίζει και μια παράθεση αφού καθόμουν και την άκουγα ξανά και ξανά ! Κλασσικό amigo-soundtrack, με samples και instruments που σε ταξιδεύουν κατευθείαν στην εποχή που βασίλευε η Paula ! Όσο διάβαζα το review σου δεν γινόταν να μην "παίξει" το κομματάκι μες το μυαλό μου.

 
Ευχαριστω για το σχολιο. Το βιντεακι αυτο συμπληρωνει την "εμπειρια" ενος review.

Μιας και το abime δεν επιτρεπει hotlinking, εβαλα εικονες απο το mobygames
 
Το πιστευετε οτι δεν το εχω παιξει?? Δεν μπορω να καταλαβω πως μου ξεφυγε τοτε μια κυκλοφορια της Psygnosis?

Ωραιο review. Το βραδυ σε original hardware τα περαιτερω ;)
 
Ωραία παρουσίαση. :)

Για το παιχνιδάκι είχα διαβάσει αρχικά σε review του Pixel (τευχος 87).

Δυστυχώς, όταν το έπαιξα δεν κατάφερε να με "κρατήσει", και έτσι δεν ασχολήθηκα περισσότερο απο μερικές μέρες μαζί του. (άλλωστε, ήδη "πάλευα" με άλλα παιχνίδια εκείνη την περίοδο - ένα απο τα οποία ήταν και το Leander)

Πάντως, ίσως του δώσω μία 2η ευκαιρία, με αφορμή το παρόν review... :)

Rakeesh είπε:
Η WJS Design, που παρηγαγε αθανατες κλασσικες επιτυχιες οπως τα Beast
Eννοούμε τα Shadow of the Beast ?

Στα συγκεκριμένα θυμάμαι πολύ καλά την οθόνη να γράφει "Reflections"...
 
billy είπε:
Eννοούμε τα Shadow of the Beast ?

Στα συγκεκριμένα θυμάμαι πολύ καλά την οθόνη να γράφει "Reflections"...
Σωστός Bill. Άλλωστε είναι και τα πιο γνωστά παιχνίδια της Reflections (Για τα παλιά μιλάμε, σήμερα είναι υπο την αιγίδα της Ubisoft και μάλιστα έχει βάλει το χεράκι της σε τίτλους όπως το Watch dogs και το Far Cry 3)

H W.J.S. Design είχε λίγα παιχνιδάκια στο παλμαρέ της, με καλύτερα το Beast Lord, το Spellbound και το ORK. Επι τη ευκαιρία, παίξτο το ORK, έχει ενδιαφέρον, ίσως δεν άντεξε και πολύ καλά στο χρόνο βέβαια αλλα....παίξτο σε mode σαν να ήσουν στο 92 !
 
Ο ανθρωπος εκεινη την εποχη ειχε στα χερια του το Leander, λες να ειχε χρονο για ork ?

το leander ειναι παιχνιδι που σε τραβαει να ασχοληθεις, psygnosis λεμε, απλα η διαδεδομενη εκδοση στην Ελλαδα ειχε ενα bug !!!

στην τριτη νομιζω πιστα, εμπαινες σε μια σπηλια, και για να βγει ανεβαινες καποιες πλατφορμες. Μια πλατφορμα υπηρχε "σαν σχεδιο" αλλα ηταν κατι σαν "διαφανη" δηλαδη δεν μπορουσες να πατησεις επανω της ! και δεν μπορουσες να βγεις και κολλαγες. Κριμα γιατι ΤΟΤΕ που ειχα χρονο και ξεζουμιζα τα παιχνιδια, θα το ειχα φτασει μακρυα.

Με το ork δεν ασχοληθηκα γιατι δεν το ειχα τοτε, τωρα ειναι αλλες εποχες και δεν ειμαι για ξεκινηματα νεων παιχνιδιων!
 
Καλά, δεν συγκρίνονται τα δύο παιχνίδια σε δημοτικότητα, το Leander ήταν μεγαλύτερη επιτυχία και είχε και ports στις κονσόλες (Στο Megadrive λεγόταν The Legend of Galahad), το ORK ήταν μόνο σε Amiga και Atari St αν δεν κάνω λάθος. Όπως και να έχει πάντως, είχε την μυρωδιά της Psygnosis, απο το artwork του τεράστιου Roger Dean στο εξώφυλλο, μέχρι το parallax scrolling, την αισθητική, τη μουσική και ακόμη και το gui του παιχνιδιού. Παρόλο που σαν τίτλος είχε πολύ μικρότερο budget απο σχεδόν όλα τα παιχνίδια της Psygnosis, ήταν αρκετά καλό, και σε μια εποχή που τα πλατφορμάκια ήταν ψιλοβαρετά και χαζοχαρούμενα κατα κύριο λόγο, αυτό είχε μυστήρια ατμόσφαιρα, πανέμορφα ψυχεδελικά γραφικά και αρκετά ενδιαφέρον gameplay.
 
Συγνωμη για την παραπληροφορηση παιδια. Μπερδευτηκα στο ζητημα developer/publisher, συν το οτι τα γραφικα του Ορκ φαινοταν να ειναι ιδιας ποιοτητας και αισθητικης με των Beast. Δεν ξερω αν σχεδιαστηκαν απο την ιδια εταιρεια/ομαδα, αλλα με μια πρωτη ματια φαινεται οτι καποια ατομα δουλεψαν και στις δυο παραγωγες.
 
Rakeesh είπε:
Συγνωμη για την παραπληροφορηση παιδια. Μπερδευτηκα στο ζητημα developer/publisher, συν το οτι τα γραφικα του Ορκ φαινοταν να ειναι ιδιας ποιοτητας και αισθητικης με των Beast. Δεν ξερω αν σχεδιαστηκαν απο την ιδια εταιρεια/ομαδα, αλλα με μια πρωτη ματια φαινεται οτι καποια ατομα δουλεψαν και στις δυο παραγωγες.

Shortly afterward, the higher management of Imagine founded a new publishing company, Psygnosis, and set out to continue the previous hyperbolic tradition of Imagine; they wanted to make games look goooooood. To accomplish this goal all development centered around a core team of artists, who provided the graphical flourish for titles designed and programed by independent developers. Because of this centralized focus on the art of their games, early Psygnosis titles share a similar aesthetic and a focus on vibrancy that managed to spread across disparate development teams and genres. As a result, huge, ornate sprites became the order of the day along with a generous helping of multilayer parallax, and a complete lack of artistic restraint.



???? http://www.stanford.edu/group/htgg/cgi-bin/drupal/?q=node/435 ????

Other_Reality είπε:
Όπως και να έχει πάντως, είχε την μυρωδιά της Psygnosis, απο το artwork του τεράστιου Roger Dean στο εξώφυλλο, μέχρι το parallax scrolling, την αισθητική, τη μουσική και ακόμη και το gui του παιχνιδιού. Παρόλο που σαν τίτλος είχε πολύ μικρότερο budget απο σχεδόν όλα τα παιχνίδια της Psygnosis, ήταν αρκετά καλό
http://www.retromaniax.gr/vb/showthread.php?10808-Roger-Dean-the-Artist-of-Psygnosis

vagosgta3 είπε:
Τα εξωφυλλα που σχεδιασε για την Psygnosis,ειναι Υπεροχα................................

1991 Ork, Psygnosis

ork-psygnosis.jpg


The striking cover art is the cropped version of a painting by Richard Clifton-Dey called Behemoth's World. It was previously used as the cover for Blue Φyster Cult's 1980 album Cultφsaurus Erectus.
http://www.mobygames.com/game/ork/trivia
 
Τελευταία επεξεργασία από έναν συντονιστή:
Αυτό εννοούσα λέγοντας "μυρωδιά" Psygnosis, Nemo. Όσο για το εξώφυλλο, μια ζωή νόμιζα ότι ΟΛΑ τα κουτιά της Psygnosis ήταν με την υπογραφή του Roger Dean (δεν άκουγα Blue Oyster Cult !) , τώρα με έβαλες σε σκέψεις να ψάξω και για τα υπόλοιπα ! Υπήρχε και ένα αφιέρωμα πρόσφατα στο Retro Gamer για την Psygnosis και νομίζω ότι το έγραφαν και εκεί κάπως έτσι (ότι δηλαδή είναι όλα του Dean) Είμαι γεγονός πάντως ότι σαν label είχε πολύ ψαγμένα άτομα, με δεδομένη την αδυναμία στην ψυχεδελική/φανταστική αισθητική την οποία είχαν κάνει ουσιατικά "franchise", ας μου επιτραπεί η έκφραση. Θυμάμαι μαζευαμε και κάτι χαρτάκια πιτσιρικάδες, που είχαν πολλούς τέτοιους καλλιτέχνες, και δεν μπορώ να θυμηθώ πως λεγόταν η σειρά με το άλμπουμ, όπου υπήρχαν αρκετά του Roger Dean, Boris Vallejo και άλλων.
 
Πίσω
Μπλουζα