Hobby Basic, ένας μικρός διερμηνευτής για την κονσόλα των Windows

[Always Somewhere]

Welcome back Γιάννη!

 

[Blue Max]

Καλησπέρα σε όλοι την ρετρό παρέα.. Έχω να μπω πάρα πολύ καιρό, βασικά χρόνια.. Και νιώθω σαν να μην πέρασε μια μέρα.. Κάθε μέρα μέσα κάποτε άπειρο χαβαλές και νοσταλγία.. Τέλος πάντων σταματαω για να μην γίνω Μάρθα βούρτση ..
Ήθελα να πω κάτι σύντομου για τον blue max παιδικο μου φίλο Νίκο.. Πόσο μπροστά ήταν από εκείνα τα χρόνια.. Σε μια γειτονιά μου ειμασταν όλοι μέρα σε μια αλάνα, είχαμε δεκάδες μάλιστα στην περιοχή μας προάστιο του Πειραιά .. Ο Νίκος όταν είχε υπολογιστή εμείς παίζαμε ακόμα με τις λάσπες.. Όταν ιδικά είχε την μαγική AMIGA 500 εμείς αντε να είχαμε κανένα φορητό από το παζάρι .. Όταν με φώναζε σπίτι του να δω κανένα παιχνίδι στη amiga ήταν σαν να ταξίδευα στο μέλλον.. Θα πω εδώ και κάτι,ο Νίκος ήταν μάστερ κσι δεν όλα τα αθλήματα.. Μπάσκετ (είχες κάι δελτίο ) ποδόσφαιρο κλπ κλπ.. Είδαμε επίσης για πρώτη φορά nike jordan από κοντά στα τέλη τις δεκαετίας του 80.. τέλος πάντων μην κουράζω ήταν ο άνθρωπος που με κόλλησε το μικρόβιο και έτσι το μακρινο 1987 αγόρασα από έναν άλλο φίλο μας τον Μανώλη έναν Commodore 64 γιατί ο Μανώλης ήθελε να τα λεφτά να πάρει ποδήλατο .. 15.000 δρχ.. Δεν ήταν λίγα τότε.. Πως κατάφερα τους γονείς ένας θεός ξέρει και όχι τόσο για τα χρήματα αλλά για τον φόβο.. Μην κολλήσω μέσα στο σπίτι μέχρι μην χαλασει η τηλεόραση.. Με τον αδερφό blue max ζήσαμε απίστευτα παιδιά χρόνια.. Εγώ συνέχισα πέρασαν από τα χέρια μου τα πάντα σχεδόν από υπολογιστές και κονσόλες.. Και μετά σαν συλλέκτης πριν ακόμα γίνει μόδα και οι τιμές φτάσουν εδώ που έχουν φτάσει γιατί κάποιοι το κάνουν και εμπόριο τέλος πάντων άλλη ιστορία αυτή.. Νίκο δεν σταμάτησες ποτέ αυτό που αγαπάς, να προγραμματίζεις και σε θαυμάζω για αυτό γιατί εγώ σε αυτό το κομμάτι δεν είχα την υπομονή φυσικά και τη γνώση της δική σου.. Συγνώμη παιδιά αν είναι άσχετο με το θέμα αλλά θέλω την κατανόηση σας, είναι πολλά τα χρόνια που είμαι απών από το αγαπημένο μου φόρουμ και ήθελα έτσι να πω δυο λόγια για το αδελφό Νίκο, τον άνθρωπος που μας μύησε εμένα και πολλά παιδιά από την παρέα στον κόσμο των υπολογιστών...

Γιάννη φίλε, αδελφέ, σε ευχαριστώ για τα λόγια σου. ❤

Με συγκίνησαν πραγματικά. Θα προσπαθήσω να απαντήσω, αν και η αλήθεια είναι πως έχω χάσει λίγο τα λόγια μου. Δυσκολεύομαι να βάλω σε σειρά κάποιες σκέψεις, αλλά θα προσπαθήσω.

Πιστεύω πως μερικές φορές ένα κοινό σημείο επαφής αρκεί για να ενώσει δύο ανθρώπους. Και συχνά αποδεικνύεται πιο ισχυρό από πολλούς άλλους δεσμούς, οικογενειακούς, συγγενικούς ή οτιδήποτε άλλο.

Στη δική μας περίπτωση, αυτό το σημείο είναι η αγάπη μας για τους υπολογιστές. Είναι αυτό που μας κρατά σε επαφή ύστερα από τόσα χρόνια, όταν τόσες άλλες φιλίες και σχέσεις χάθηκαν ή ξεθώριασαν στον χρόνο.

Και το περίεργο είναι πως δεν μοιάζει με μια αγάπη που ξεκίνησε κάποια στιγμή. Είναι σαν να υπήρχε πάντα εκεί. Είναι αυτό που κάνει κάθε τηλεφώνημά μας να μοιάζει σαν να μιλήσαμε χθες, ακόμα κι αν έχουν περάσει μήνες. Είναι αυτό που κάνει κάθε συνάντηση να μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα.

Είμαστε ακόμα έτοιμοι να λιώσουμε στο Bubble, να μιλάμε με τις ώρες για τον Commodore 64 και την Amiga, όπως κάναμε πριν από 10, 20 ή 30 χρόνια. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο, ο χρόνος πέρασε, αλλά κάποια πράγματα έμειναν ακριβώς ίδια.

Αυτό το κοινό σημείο επαφής αποδείχθηκε τελικά πολύ πιο δυνατό απ’ όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε.

Χαίρομαι που μετά από τόσα χρόνια είμαστε ακόμα εδώ.

 

[Amigos]

Γιάννη φίλε, αδελφέ, σε ευχαριστώ για τα λόγια σου. ❤

Με συγκίνησαν πραγματικά. Θα προσπαθήσω να απαντήσω, αν και η αλήθεια είναι πως έχω χάσει λίγο τα λόγια μου. Δυσκολεύομαι να βάλω σε σειρά κάποιες σκέψεις, αλλά θα προσπαθήσω.

Πιστεύω πως μερικές φορές ένα κοινό σημείο επαφής αρκεί για να ενώσει δύο ανθρώπους. Και συχνά αποδεικνύεται πιο ισχυρό από πολλούς άλλους δεσμούς, οικογενειακούς, συγγενικούς ή οτιδήποτε άλλο.

Στη δική μας περίπτωση, αυτό το σημείο είναι η αγάπη μας για τους υπολογιστές. Είναι αυτό που μας κρατά σε επαφή ύστερα από τόσα χρόνια, όταν τόσες άλλες φιλίες και σχέσεις χάθηκαν ή ξεθώριασαν στον χρόνο.

Και το περίεργο είναι πως δεν μοιάζει με μια αγάπη που ξεκίνησε κάποια στιγμή. Είναι σαν να υπήρχε πάντα εκεί. Είναι αυτό που κάνει κάθε τηλεφώνημά μας να μοιάζει σαν να μιλήσαμε χθες, ακόμα κι αν έχουν περάσει μήνες. Είναι αυτό που κάνει κάθε συνάντηση να μοιάζει σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα.

Είμαστε ακόμα έτοιμοι να λιώσουμε στο Bubble, να μιλάμε με τις ώρες για τον Commodore 64 και την Amiga, όπως κάναμε πριν από 10, 20 ή 30 χρόνια. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο, ο χρόνος πέρασε, αλλά κάποια πράγματα έμειναν ακριβώς ίδια.

Αυτό το κοινό σημείο επαφής αποδείχθηκε τελικά πολύ πιο δυνατό απ’ όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε.

Χαίρομαι που μετά από τόσα χρόνια είμαστε ακόμα εδώ.

Προβολή συνημμένου 307606

Τα είπες ολα... Και η φώτο αυτή μνημειώδης

Retromaniax.gr άλλος ένας μεγάλος λόγος που θα είναι για πάντα το μοναδικό αγαπημένο μου φόρουμ..