Αποτελέσματα αναζήτησης

Καλοκαιράκι τώρα και αναμνήσεις από νεροπίστολα...τι τρέλα ρε μάγκες, πανζουρλισμός και αν δεν βρίσκαμε πρόσβαση σε καμιά αυλή να ''γεμίσουμε'', πηγαίναμε κάθε 5λεπτά σπίτι. Όπου φυσικά στάζαν τα νερά παντού, γλίστραγε το μωσαϊκο και έπεφτε κυνήγι και αφοπλισμός από τις μαμάδες.Μετά από πολύωρη...

Έκανα αναζήτηση σαν γυάλινοι βώλοι ή σβώλοι ή marbles και δεν έβγαινε τίποτα όποτε θεώρησα ότι δεν υπάρχει αντίστοιχο πόστ.....αν θέλουν οι admin ας το σβήσουν, συγνώμη κιόλας.

Γυάλινοι βώλοι ή σβώλοι (Marbles). Ποιός δεν έχει συλλέξει γυάλινους βώλους!!Ποιός δεν έχει χάσει κάποιον από τους αγαπημένους του και να κλαίει όλο το βράδυ :cry: . Ποιός ήταν περισσότερο επιδέξιος στο παιχνίδι ώστε να κερδίζει και να γυρνάει περήφανος στο σπίτι με βαρύτερο...

Μπράβο ρε φίλε φαντασμαγορικό παιχνίδι και των 80'ς. Το είχα ξεχάσει εντελώς, αν βρεθώ σε πανηγύρι θα το ψάξω.:biglaugh:

Είχα αρχίσει να ανησυχώ ότι δεν θα τα θυμηθεί κανείς, μιλάμε για τρομερό ανταγωνισμό στο τεραίν(πεζούλι).Νάσαι καλά και σύ Dino:biglaugh:

Φίλε Σταύρο πόσες ώρες είχαμε παραφυλάξει στα μπαλκόνια μας τους ανυποψίαστους περαστικούς :D , πόσες ώρες πολεμούσαμε με αντίπαλες γειτονιές........αγαπημένο πολεμοφόδιο εκτός του στόκου, ο αγαπημένος πυράκανθος που ήταν διαθέσιμος στα πάρκα 24ώρες. :D

Το παιχνίδι αυτό δεν ήταν πολύπλοκο, είχε εφευρεθεί όπως και τόσα άλλα λόγω έλλειψης χρημάτων και πάνω στην φιλοσοφία:παιζουμε με ότι βρούμε(ξύλα από τον μαραγκό,που γινόντουσαν σπαθιά-ακόντια, πλαστικές σωλήνες από οικοδομές που υπήρχαν σε αφθονία για φυσοκάλαμα κ.τ.λ).Παίρναμε λοιπόν καπάκια...

Ανεξήγητο γιατί , υπήρχε αυτό που περιέγραψαν και άλλοι φίλοι......ο φόβος μην σε πιάσει το χεράκι,που πράγματι έκανε ένα περίεργο ήχο:biglaugh:, βέβαια πολλές φορές ήθελε λίγο και την βοήθεια μας γιατί του γλίστραγε το νόμισμα.Νάσαι καλά φίλη τι μου θύμισες. :thanx2:

Ποιός είχε σταθερό χέρι και επιδέξια δάχτυλα, ώστε να ρίξει τους αντιπάλους από το πεζούλι και να συνεχίσει μέχρι τον τερματισμό, με το αγαπημένο του καπάκι από μπύρα ή αναψυκτικό.:biglaugh:

Στο Γαλάτσι θεωρούμουν κορυφή στο street fighter......το τερμάτιζα με ένα κέρμα με όλους τους χαρακτήρες.....όσο για διπλά με άλλα παιδιά δεν είχα αντίπαλο:ccool:,τώρα το έχω στο ps2 και θυμάμαι που και που την τέχνη........

Βρέ εγώ το παίζω με την κόρη μου και πωρώνομαι τόσο που χαίρομαι όταν δεν μπορεί να φέρει 6άρες να παίξει:biglaugh:

χεχεχεεεχεχε :bow2:

Ρε μάγκες έχω τρελαθεί με το σαϊτ........έχετε ανασύρει αναμνήσεις από μέσα μου που δεν ήξερα καν πως υπήρχαν :D

Αυτή η αγωνία να τερματίσεις....και να πέφτει πάνω ο άλλος και να πρέπει να αρχίσεις ξανά :cry: , ατελείωτες ώρες με φίλους, ξαδέρφια κτλ....

Μου το είχε φέρει ο θείος μου και είχα χαζέψει :o .Πριν λίγο καιρό το πήρα εγώ για την κόρη μου ;)

Είχε πέσει ψάρεμα....... :D

Υπέγραψα και εγώ ;)