ARETARA
Αντιδράσεις
2.335

Δημοσιεύσεις προφίλ Τελευταία δραστηριότητα Δημοσιεύσεις Σχετικά με

  • Εγώ το αίμα μου το δίνω
    να βρει η γενιά μου οδηγητή.
    Κι εσύ στην άμμο χτίζεις σπίτια
    στης Χαλιμάς τα παραμύθια.

    Εγώ ξεθάβω τους νεκρούς μου,
    τους ξαναβάζω στην γραμμή.
    Κι εσύ ξοδεύεις στα ξενύχτια,
    στης Χαλιμάς τα παραμύθια.

    Παίξε λοιπόν κι εσύ στα ζάρια,
    αν σου βαστάει, την αλήθεια.
    Μα δε γεννιούνται παλληκάρια
    στης Χαλιμάς τα παραμύθια!

    Όσες φορές κοιτάζουμε μπροστά
    μοίρα σκληρή μας κόβει τα φτερά.
    Μη με ρωτάς το πώς και το γιατί
    είμαστε εμείς του κόσμου οι μικροί.

    Τι ζωή κι αυτή για μας, τι κρίμα,
    πώς να την αλλάξεις, πώς.
    Μια φορά κι εμάς, γιατί, αλήθεια
    δεν μας είδε ο θεός.

    Πες μου, λοιπόν, τι άλλαξε για μας
    πως πήγε η μοίρα μας χαμένη
    εσύ μπορείς τα πάντα να ξεχνάς
    άλλη ζωή σε περιμένει

    Αλίμονο αγάπη μου, αλίμονο σε μένα
    που μένω πίσω μόνος μου τα λάθη να μετρώ
    Αλίμονο αγάπη μου, αλίμονο σε μένα
    που πρέπει από τη στάχτη μου να ξαναγεννηθώ

    Σ’ ευχαριστώ που ήρθες στην ζωή μου
    σαν ένα όνειρο καλοκαιρινό
    σ’ ευχαριστώ που αγγίζεις την ψυχή μου
    τώρα μπορώ και πάλι ν’ αγαπώ

    Στίχοι: Εύη Δρούτσα, μουσική: Κωνσταντίνος Παντζής, δίσκος: "Σε άλλη διάσταση" (2000).

    I know it isn't easy
    I understand you're leaving
    And I'm happy just to see you when I can
    Do you understand my reasons
    I love you, and a woman in love loves only one man


    Μη με κοιτάζεις με μάτια βουρκωμένα
    με μια αγάπη δεν τελειώνει μια ζωή
    από το κλάμα θα βγει μια χαρά
    σαν το καινούργιο πρωί

    Το φεγγάρι μέσα στο νερό
    με αγκαλιάζει κι εγώ ριγώ
    νιώθω σαν κοχύλι ανοιχτό
    θα πιω τα χείλη που λαχταρώ

    Εγώ πεθαίνω Θοδωρή,
    αύριο, φίλε, θα με χάσεις,
    μην κλαις, μωρέ, και με ματιάσεις
    και μου ξανάρθει η ζωή,
    μην κλαις, μωρέ, και με ματιάσεις
    και μου ξανάρθει η ζωή.

    Αύριο από τα κρεματόρια
    θα φύγω μέσα στον καπνό,
    θα ξεχυθώ στα καμποχώρια
    ελεύθερος στον ουρανό,
    θα ξεχυθώ στα καμποχώρια
    ελεύθερος στον ουρανό.

    Ο ουρανός είναι γυμνός,
    δεν έχει κάτι να δεις.
    Μη με ρωτάς για να σου πω
    πώς να σωθείς, πώς να σωθείς.
    Καθημερνός είν’ ο καημός
    για ένα κομμάτι ζωής,
    κι ο έρωτας ψωμί πικρό
    λάθος αν ζεις

    Όταν όλες οι αγάπες προδομένες
    μες στη φλόγα της ψευτιάς θα ’χουν καεί,
    όταν όλοι θα κλειστούν στη μοναξιά τους
    και κανείς δε θα ’χει τίποτα να πει:

    Εσύ θα είσαι το τραγούδι μου,
    εσύ θα είσ’ η μουσική μου,
    γιατί εσύ ’σαι η αλήθεια μου
    μέσα στο ψέμα της ζωής μου.
    Εσύ θα είσαι το τραγούδι μου,
    εσύ θα είσ’ η μουσική μου.

    Στα χωράφια πέρα στάχυα χρυσαφιά, του καλοκαιριού η ζωγραφιά!
    Ιστορίες είπαν γύρω απ’ τη ζωή!...
    Μια μικρή ζωή για δυο παιδιά...Δυο παιδιά!...
    Και οι δυο στο δρόμο των διακοπών, ήταν τύχη τους που βρεθήκαν
    και στο φως της ζωής χαθήκαν!...


    Πουλί που ξέρεις να πετάς
    μες στα αιθέρια του ουρανού τα μονοπάτια
    απ’ τ’ αλωνάκι της αγάπης σαν περνάς
    κι από του πόθου τα κρυστάλλινα παλάτια

    Άμα τη δεις να μην ντραπείς
    και φίλα την στο στόμα
    την αγαπάω να της πεις
    και ζω γι’ αυτήν ακόμα

    Soldier Blue (1970)

    - Why you keep looking at your watch?
    - Christina, what would you do...
    if you knew you had less than a minute to live?
    - I 'd make those seconds count...

    Είμαστε εμείς κομμένα λούλουδα κάποιου πικρού Απρίλη,
    είμαστε εμείς στο γέρμα σύννεφα στεγνά χωρίς βροχή.
    Και με της πίκρας το χαμόγελο στα χείλη
    είμαστε εμείς κι από τη φτώχεια πιο φτωχοί.

    Είμαστε εμείς ήλιος π’ αρνήθηκε να πάει ξανά στη Δύση,
    είμαστε εμείς σαν κάτι πράγματα φτηνά χωρίς ψυχή.
    Κι όπου πηγαίνουμε οι πόρτες έχουν κλείσει,
    είμαστε εμείς κι από τη φτώχεια πιο φτωχοί.

    Θέλω πολύ
    να γίνω σαν πουλί
    και νά `μαστε μαζί
    σαν δύο περιστέρια
    Να μου μιλάς
    γλυκά να με φιλάς
    σφιχτά να με κρατάς
    μέσα στα δυο σου χέρια

    Como buscan las olas la orilla del mar,
    Como busca un marino su puerto y su hogar
    Yo he buscado en mi alma queriéndote hallar
    Y tan sólo encontré mi soledad

    Όπως τα κύματα γυρεύουν την ακτή
    όπως ο ναύτης γυρεύει το λιμάνι και το σπίτι του
    έψαξα μέσα στην ψυχή μου γυρεύοντας εσένα
    μα μόνο αυτό που βρήκα ήταν η ερημιά μου

    Και στον δρόμο περπατούν συντροφιές,
    μόνο οι δυο μας πάντα μαρμαρωμένοι.
    Τους κοιτάμε απ’ το μπαλκόνι,
    με κάποια λύπη σαν νυχτώνει
    και λες πως κάτι μες στον κόσμο τελειώνει.
    Και τα χρόνια μας χαμένα,
    στο άδικο μεγαλωμένα,
    σαν τα φιλιά στον ουρανό μας σβησμένα.

  • Φόρτωση...
  • Φόρτωση...
  • Φόρτωση...
Πίσω
Μπλουζα