Ε.Σ. (ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ)

  • Έναρξη μίζας Έναρξη μίζας LemonAnd
  • Ημερομηνία έναρξης Ημερομηνία έναρξης
Τώρα, δεν έχουν στο Ναυτικό την ειδικότητα του καμαρωτου, στα πλοία?
Σημερα δεν γνωριζω, στην εποχη μου, συνηθως χρεη καμαρωτου εκανε καποιος αρμενιστης. Ειδικοτητα καμαρωτου αυτη καθαυτη, δεν υπηρχε. Στο εμπορικο ναυτικο εχουμε καμαρωτους, Φροντιζουν τους χωρους ενδυετισης, σερβιρουν, καμπινες αξιωματικων κ.α. Αυτοι ομως ειναι επαγγελματιες και πληρονονται. Νομιζω, χωρις ναμαι σηγουρος, οτι ο στρατευσιμος εχει δικαιομα να αρνηθει τετοιου ειδους υπηρεσια, αλλα την εβαψε, σε κανα Εβρο η σε κανα στρατοπαιδο ανεπιθημιτων θα τον στειλουν. Και τες πα, εμενα η Σπαρτιατισα μανα μου με εστειλε να γινω πολεμιστης και να υπερασπισω την πατριδα, οχι να χαιδευω, καραβαναδες και πιλαφια. Αντε μη με πιασει το αρβανητικο μου τωρα.
 
τον είχαν βρεί, σε σκοπιά, χωρίς εξάρτηση (γυλιό τον λέγαν τότε), με το όπλο δίπλα του, να καπνίζει!
Χα χα, σιγα το αμαρτημα. Οκτοβρης 82-83? Εχω εξοδο, καπακι δουλεια, νυχτερι σε φορτηγο που κουβαλουσαμε μουστο απο τα πατητηρια των Μεσσογειων, σε ταβερνες της Αθηνας. Ωρα 7-8 το βραδυ, περναμε εξω απο στρατοπεδο του ΠΝ στα Βριλησσια. Βλεπω ναπτην σκοπο κεντρικης πυλης με στολη εξοδου (ποτε στην κεντρικη πυλη στολη αγγαριας) , ασπρα σπαθολουρα, ασπρες γκετες, χωρις καλτσες, με σαγιοναρες, καθημενος σε καρεκλαν ισοροπουσαν επι των δυο οπισθιων ποδων, σταυρομενα ποδια πανω σε ψηλη πεζουλα, το τυφεκιον ακουμπισμενο διπλα στην πορτα του φυλακιου και παραδομενον εις πληρην νυρβανα. Και λεω μεσα μου, οου μαι νγκοτ, γουατ πραμα, ισ δις? Α ρε ατμη κενωνια, γι αλλους οι ξαπλες κι οι αραχτες και γι' αλλους τα παπορια. Κι εχεις και τους συναδελφους του στρατου ξηρας χτυπανε ενα δυωρο σκοπια και κλαιγονται μια ζωη μετα. Τι να πουμε κι εμεις του ναπτικου κυριοι? Τετραωρες σκοπιες/βαρδιες και οι μηχανικοι εξαωρες.
 
Χα χα, σιγα το αμαρτημα. Οκτοβρης 82-83? Εχω εξοδο, καπακι δουλεια, νυχτερι σε φορτηγο που κουβαλουσαμε μουστο απο τα πατητηρια των Μεσσογειων, σε ταβερνες της Αθηνας. Ωρα 7-8 το βραδυ, περναμε εξω απο στρατοπεδο του ΠΝ στα Βριλησσια. Βλεπω ναπτην σκοπο κεντρικης πυλης με στολη εξοδου (ποτε στην κεντρικη πυλη στολη αγγαριας) , ασπρα σπαθολουρα, ασπρες γκετες, χωρις καλτσες, με σαγιοναρες, καθημενος σε καρεκλαν ισοροπουσαν επι των δυο οπισθιων ποδων, σταυρομενα ποδια πανω σε ψηλη πεζουλα, το τυφεκιον ακουμπισμενο διπλα στην πορτα του φυλακιου και παραδομενον εις πληρην νυρβανα. Και λεω μεσα μου, οου μαι νγκοτ, γουατ πραμα, ισ δις? Α ρε ατμη κενωνια, γι αλλους οι ξαπλες κι οι αραχτες και γι' αλλους τα παπορια. Κι εχεις και τους συναδελφους του στρατου ξηρας χτυπανε ενα δυωρο σκοπια και κλαιγονται μια ζωη μετα. Τι να πουμε κι εμεις του ναπτικου κυριοι? Τετραωρες σκοπιες/βαρδιες και οι μηχανικοι εξαωρες.

Επειδή ήμουν μεγάλο λαμόγιο, και πολλές φορές, άκουγα για την πειθαρχία και καλά, που είχε ο ΕΣ τα παλαιότερα χρόνια, η ερώτηση που έκανα ήταν του στυλ "ξέρω ένα στρατιώτη που τον είχαν βρεί, σε σκοπιά, χωρίς εξάρτηση, με το όπλο δίπλα του, να καπνίζει", αυτός δεν θα κάνει το καθήκον του?

Συνήθως η απάντηση ήταν, του στυλ "είναι κακός στρατιώτης και θα πρέπει να τιμωριθεί"!!

Οπότε τους σκάω το παραμύθι: "Ξέρετε ήταν ο παππούς μου, που τα έκανε αυτά το 1927 στο Ναύπλιο. Μετά από 13 χρόνια, έφτασε πολεμώντας έξω από την Αυλώνα της Αλβανίας. Ήταν στο ορειβατικό πυροβολικό, ημιονοδηγός (μουλάράς δηλαδή)!!"

Μετά έφευγα τρέχοντας!!!!!!!!!!! :midfinger:
 
''χωρις ασυρματιστη και καμαρωτο το καραβι δεν λυνει απο τον ντοκο'' ελεγνα οι παλιοι ναυτικοι.
Παραβοληκα το ελεγαν αυτο. Η αληθεια ειναι οτι σε καποιες εξαιρετικες περιπτωσεις ενα πλοιο μπορει να παρει αδεια αποπλου χωρις να υπαρχει καπετανιος. Τον αντικαθιστα ο υποπλοιαρχος. Χωρις ασυρματιστη δεν υπηρχε περιπτωση να αποπλευσει, ουτε μια στο εκατομυριο. Ηταν ενας και η μοναδικη επικοινωνια του πλοιου ( τηλεγραφηματα). Στα επιβατηγα και πολεμικα πλοια ειχαμε περισσοτερους ασυρματιστες. Σημερα εχει καταργηθει η ειδικοτητα του ασυρματιστου. Καμαρωτοι, μαγειροι, κωμοτες, ζαχαροπλαστες, ξεναγοι, poolboys, γιατροι κτλ κτλ δεν ανηκουν στην οργανικη συνθεση του πλοιου και δεν ειναι απαραιτητοι για παροχη αδειας αποπλου και ναυσιπλοοιας. Οπου ναναι τα πλοια θα ταξειδευουν χωρις καπετανεους και μηχανικους. Θα μας παροπλισου τα ρομποτ. Απο κοντα και η τζατζμεντ ντει. Κατα το ετος 2103 την κοβω ναρχεται, αν την σκαπουλαρουμε φετος απο τον Πουτιν, εννοειται.
 
Κι εχεις και τους συναδελφους του στρατου ξηρας χτυπανε ενα δυωρο σκοπια και κλαιγονται μια ζωη μετα. Τι να πουμε κι εμεις του ναπτικου κυριοι? Τετραωρες σκοπιες/βαρδιες και οι μηχανικοι εξαωρες.

Ως και με -4,5 'C κρυο: Σκοπια 8-12 το βραδυ, μετα περπατημα ως το τολ (4 θαλαμοι και μονο ο ενας ειχε μια ξυλοσομπα αρα οι αλλοι 3 κοκκαλο στο κρυο) δηλαδη τσιγκος απο πανω και σκετο τσιμεντο κατω. Φυσικα κανεις δεν εβγαζε τις αρβυλες και μετα στις 3.30 σε ξυπναγαν για 4-6 νουμερο. Επιεικως απαραδεκτα πραγματα, 6 ωρες σκοπια με 3 ωρες υπνο και μετα ξυπνιος ολη την ημερα για εκπαιδευση-αγγαρειες κλπ; Που ηταν η μαμημενη η μεραρχια να τα δει αυτα;
Ακου και το αλλο 22 μερες απλυτος, την 23η μερα μεταθεση και την 24η ζητησαμε ομαδικως απο τον διοικητη στο ταγμα που πηγαμε να μας πει που ειναι τα μπανια (!) γιατι υποφεραμε ολοι και δεν θελαμε ουτε εξοδο ουτε τιποτα. Την μια δεν υπηρχε λεει πετρελαιο,την αλλη ειχε λεει βλαβη ο καυστηρας,την αλλη ο παλιος που ειχε τα κλειδια ειχε αδεια, σε ποιον να διαμαρτυρηθεις; εμεις δεν ημασταν ανθρωποι; Ξυφτυλισμενοι καραβαναδες, ΟΛΑ τα ηξεραν και εκαναν τον κινεζο.
 
Καποια στιγμη, δεν ξερω πως, κολησαμε, ολο το πληρωμα ψειρες. Ειπαν οτι καποοιος συναδελφος τις εισηγαγε και απο αυτον κολησαμε ολοι. Να βλεπεις 300 ατομα στην πρωινη αναφορα, Αξιωματικοι, υπαξιωματικοι και ναυτες να ξυνονται μανιοδως. Να δινουν αναφορα στον υπαρχο οι διμοιριτες με το ενα χερι να χαιρετουν και με το αλλο να ξυνονται (χαμηλα). Το ιδιο και ο Υπαρχος. Βγηκε εκτακτη διαταγη για αποπλου, οσοι ετυχε να ειναι σε αδεια ειδοποιηθηκαν να μην επιστρεψουν στο πλοιο. Πηραμε συνεργεια ψεκασμου, ιατρικο κλιμακιο και αρμενιζαμε περα-δωθε. Ενας μικρος χαμος, κουβαλησαμε στα καταστρωματα, κουβερτες, στρωματα ρουχα να τα δει ο ηλιος, αδειασαν ντουλαπια, ερμαρια, γραφεια, τα παντα ψεκαστικαν, μεχρι και στα μηχανοστασια ψεκασαν. Στα δαπεδα απλωσαμε πετρελαιο. Το δε εμψυχο υλικο του πλοιου πασαλειμα απο την κορυφη μεχρι τα νυχια με σκονη, απο τους γιατρους. Το ταξειδι αυτο κρατησε καμια εβδομαδα, εξολοθρευσαμε τον οχτρο και επιστρεψαμε νικητες και τροπαιουχοι, για αλλη μια φορα, στον ναυσταθμο, απο την ναυμαχια της Ψειρας.
 
Καποια στιγμη, δεν ξερω πως, κολησαμε, ολο το πληρωμα ψειρες. Ειπαν οτι καποοιος συναδελφος τις εισηγαγε και απο αυτον κολησαμε ολοι. Να βλεπεις 300 ατομα στην πρωινη αναφορα, Αξιωματικοι, υπαξιωματικοι και ναυτες να ξυνονται μανιοδως. Να δινουν αναφορα στον υπαρχο οι διμοιριτες με το ενα χερι να χαιρετουν και με το αλλο να ξυνονται (χαμηλα). Το ιδιο και ο Υπαρχος. Βγηκε εκτακτη διαταγη για αποπλου, οσοι ετυχε να ειναι σε αδεια ειδοποιηθηκαν να μην επιστρεψουν στο πλοιο. Πηραμε συνεργεια ψεκασμου, ιατρικο κλιμακιο και αρμενιζαμε περα-δωθε. Ενας μικρος χαμος, κουβαλησαμε στα καταστρωματα, κουβερτες, στρωματα ρουχα να τα δει ο ηλιος, αδειασαν ντουλαπια, ερμαρια, γραφεια, τα παντα ψεκαστικαν, μεχρι και στα μηχανοστασια ψεκασαν. Στα δαπεδα απλωσαμε πετρελαιο. Το δε εμψυχο υλικο του πλοιου πασαλειμα απο την κορυφη μεχρι τα νυχια με σκονη, απο τους γιατρους. Το ταξειδι αυτο κρατησε καμια εβδομαδα, εξολοθρευσαμε τον οχτρο και επιστρεψαμε νικητες και τροπαιουχοι, για αλλη μια φορα, στον ναυσταθμο, απο την ναυμαχια της Ψειρας.

Τώρα το λέμε και γελάμε, αλλά είναι επικίνδυνα τέτοια θέματα σε κλειστά οικοσυστήματα!! Φαντάσου να τύχαινε κάτι τέτοιο στον I.S.S. (Λέμε τώρα με τους ελέγχους που τους κάνουν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις)!!
 
-15 C ηταν η χειροτερη θερμοκρασια που εχω ζησει ως τωρα, Βορειο Ελλαδα φυσικα, φυλαγαμε σκοπια κανονικα μεχρι που ενας απο την Αθηνα σχεδον παγωσε και τον πηρε ασθενοφορο για νοσηλεια,εκτοτε ο διοικητης εδωσε εντολη οι σκοπιες να ειναι μια (1) ωρα μονο αλλα αυτο σημαινε πως και οι παλιοι επρεπε να κανουν σκοπια,κλαφτηκαν στον λοχαγο (εκ νομου Αττικης παρακαλω) και το επετρεψε μονο για μια (1) ημερα και μετα φαγαμε παλι βυσμα και γυρισαμε στα παλια ωραρια εντελως παρανομα. Τοσο κρυο δεν εχω ξαναφαει, ολα παγωμενα και παντου, δεν ειχαμε λαδι να τηγανισουμε ουτε καν νερο να πιουμε και μεσα σε ολα τα WC ηταν ολα τιγμα στα σ....α και επρεπε αναγκαστικα να πας κι εσυ απο πανω.
Το πρωϊ βαση εντολης λοχαγου ειχαμε γυμναστικη (!) τρεχαμε παγω σε παγωμενα αυλακια νερου και καθως παταγαμε παντου ακουγες ''κρατς-κρατς'' και το γουρουνι ο λοχαγος δεν εκανε απολυτως τιποτα για τους σκοπους που ηταν στα τολ χωρις θερμανση (κατω τσιμεντο και απο πανω τσιγκος) αλλα και γενικα για να μας κανει την ζωη ανθρωπινη. Μας εβαζαν με το λιγοστο νερο που ετρεχε καποια στιγμη να πλυνουμε λαμαρινες, μα πως να φυγει το λιπαρο απο αυτες και τους δισκους χωρις ζεστο νερο; Αναγκαστικα ολος ο λοχος ετρωγε σε μη καθαρους δισκους ασε δε το αλλο, επρεπε ο Νεος να αγορασει απο το ΚΨΜ ή να εχει δικα του κουταλομαχαιροπιρουνα αλλιως εμενε νηστικος μιας και δεν ειχε με τι να πιασει το φαγητο,εχετε φαει φασολαδα ή μακαρονια μονο με 2 κορες ψωμι για βοηθεια; Ψωμι χτεσινο-προχτεσινο, τυροπιτες-κουλουρισ αστο ΚΨΜ χτεσινα. Ουτε ζητιανοι ή φυλακισμενοι σε φυλακες του μεσαιωνα δεν ηταν οπως ζησαμε εμεις τοτε.
Μιλανε και οι σημερινοι Νεοι για παραπονα για την θητεια στον ΕΣ;
 
Καποιοι αξιωματικοι/υπαξιωματικοι ηταν πραγματικα γαιδουρια, αδηκω τα συμπαθη τετραποδα τωρα, δεν νοιαζονταν για τον στρατιωτη η τον θεωρουσαν "ΠΡΑΓΜΑ", τεμαχιο στο ναυτικο. Καποιοι ομως ηταν σωστοι και σεβονταν τον καθενα απο εμας που πηγε να υπηρετισει. Εγω υπηρετισα στο ιδιο πλοιο, αν αφαιρεσεις 1 μηνα προπεδευση και 2 μηνες σχολη υπαξιωματικων, 29 μηνες. Ναυκρατουσα Νο2. Εκει αλλαξα 4 κυβερνητες. Οι τρεις απο αυτους, δεν εδιναν σημασια στους στρατευσημους. Ο τελευταιος, καποιος αντιπλοιαρχος Γκιτακος, αυτος υπεγραψε και το απολυτηριο μου, Ανεβαινε την σκαλα το πρωι, κλαρινο βεβαια οποιος τον συναντουσε, αλλα κι αυτος ελεγε "καλημερα παιδια, πως παμε? τι κανετε? κτλ" Εφευγε το μεσημερι, "γεια σας παιδια, καλη βαρδια" εριχνε κι ενα χαμογελο, ρε παιδι μου. Μετα απο καθε ασκιση μηλουσε στα μεγαφωνα, μας ενυμερωνε για το αποτελεσμα της ασκησης, ευχαριστουσε αξιωματικουε και πληρωμα για την συνεργασια. Ελεγε και κανα μπραβο στους αφανεις ηρωες τους μηχανοηλεκτρολογους. Σε εκανε να νιωσεις οτι προσφερεις στο πλοιο και εκτιμασαι γι αυτο.
Ποτε κανεις δεν καθαρισε δισκους, κατσαρολες, τηγανια κτλ γιατι ειχαμε μηχανιμα με ατμο που τα εκανε λαμπικο και τα αποστειρονε κι ολας. Τουαλετες, ντουζ, νηπτιρες (ανωξειδοτα) ελαμπαν, γιατι εκτος απο τα καθαριστικα και το ΑΓΗΜΑ καθαρισμου, ειχαμε και την Ε.Β. (επιστασια βλαβων) που αντικαθηστουσε αμεσως οτι χαλουσε. Και μια αναμνηστικη φωτο της Ναυκρατως που μου εδωσαν μαζυ με το απολυτηριο.
 

Συνημμένα

  • Chbattleship.jpg
    Chbattleship.jpg
    89,1 KB · Προβολές: 4
Δεν υπηρχε ζεστο νερο για τον στρατιωτη, περιμεναμε ποιος αλλος στρατιωτης θα πιει κανενα αναψυκτικο και του λεγαμε ''μην πεταξεις το κουτι μετα δωστο μου'' ή ψαχναμε σαν γυφτοι στον καδο για κουτακι που πεταχτηκε προσφατα, το περναμε το ξεπλεναμε και αυτο ηταν το προσωπικο μας ''μπρικι''. Οταν μετα απο σχεδον 1,5 μηνα ξεπαγιασματος (εις γνωση του λοχαγου) μας εβαλαν σομπα τοτε βαζαμε επανω το κουτακι με το νερο,το προσεχαμε μην μας το κλεψουν και οταν εβραζε το πιαναμε με τα γαντια και ετσι μπορουσαμε πχ να φτιαξουμε ενα νες καφε γιατι αλλιως δεν υπηρχε τροπος να πιεις κατι ζεστο μεσα σε τοσο κρυο. Στο κρεββατι του λοχου ΔΕΝ μας αφηναν να ξαπλωνουμε παρα μονο μετα τις 10 το βραδυ, επρεπε ή να εισαι ορθιος μεσα στον θαλαμο ή καπου εξω (που εξω να πας με μειον βαθμους; ),οι ωρες υπνου ηταν απο 3 αντε 5 το πολυ στο 24ωρο (το μεσημερι για 1,5 μηνα δεν μας αφηναν να ξαπλωσουμε να κοιμηθουμε).
Ημασταν για εβδομαδες απλυτοι,νερο για WC δεν υπηρχε,φαγητο λιγο και μπαγιατικο,κρυο,καψονια συνεχη,υπηρεσια 15 μεσα και 1 εξω και εχεις και σημερα τους Νεους να κανουν παραπονα στο ιντερνετ πως δεν τους αφηνουν να φορτιζουν πολυ το κινητο ή οτι δεν εχουν γλυκο με φυσικη γλυκαντικη ουσια.
 
Διάβασα πολύ προσεκτικά τις αναρτήσεις όλων των φίλων που αφορούν τις αναμνήσεις τους και τις εμπειρίες τους από την στρατιωτική θητεία. Καταλαβαίνω και συμφωνώ πως ήταν μια δύσκολη εμπειρία για όλους μας, ο καθένας την τοποθετεί στην δική του διάσταση με βάση την ψυχοσύνθεση του και την κοσμοθεωρεία του. Και ο γράφων δεν έχει τις καλύτερες αναμνήσεις από την στρατιωτική του θητεία. Φυσικά και δεν είναι το πιο όμορφο και ενδιαφέρον πράγμα στην ζωή ενός ανθρώπου η συμβίωση με τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες, πολλές φορές με άτομα που ούτε καν είχε περάσει από το μυαλό σου να έχεις την παραμικρή επαφή και προσέγγιση στην πολιτική ζωή σου και μάλιστα που μπορεί να ήσουν υπό τις διαταγές τους. Η αποθέωση του παραλογισμού.
Αλλά δυστυχώς είναι αναγκαίο και θα είναι πάντα για όλους μας αν αναλογιστούμε την σκληρή, δυστάρεστη και ως ένα βαθμό επιθετικά άσχημη πραγματικότητα που βιώνουμε σαν χώρα. Γιατί κακά τα ψέματα στην ψυχοσύνθεση μας σαν λαός έχουμε την τάση να τραγικοποιούμε πέραν του δέοντος την όποια άσχημη στιγμή και περίοδο της ζωής μας, αλλά έχουμε και ένα ακόμα στοιχείο που μας χαρακτηρίζει σαν λαό. Το φιλότιμο. Αυτό σε συνδυασμό με την αξιοπρέπεια, όταν καταστρατηγηθεί και τεθεί υπό άμεση δοκιμασία και απειλή πέραν των επιθετικών λεκτικών ακτιβισμών των απέναντι και προχωρήσει το σκηνικό σε άμεση εμπλοκή να μην έχουν καμμία αμφιβολία οι φίλοι μας από την άλλη πλευρά του Αιγαίου για την ελληνική απάντηση. Θα είναι αυτή που προστάζουν οι παραδόσεις μας σαν έθνος. ΟΧΙ. Άμυνα μέχρις εσχάτων. Ούτε μία σπιθαμή ελληνικής γης στον εχθρό. Και φυσικά δεν θα υπάρξει καμμία περίπτωση υποχώρησης. Για Έλληνες είναι αδιανόητη.
 
οι φίλοι μας από την άλλη πλευρά του Αιγαίου για την ελληνική απάντηση
Εχω την εντυπωση οτι, οι απο την αλλη πλευρα του Αιγαιου, φιλοι μας, δεν ειναι και τοσο μεγαλη απειλη. Επισης δεν ειμαι καθολου σηγουρος για την Ελληνικη (με κεφαλαιο το Ε, ακομα) απαντηση που θα εδιναν οι ηλικιας 15-25 ετων ελληνες (λυπαμαι που δεν μπορω να βαλω κεφαλαιο Ε, εδω). Μπορει, που ξερεις? αν αρχιζαν να τους πεταν κατακουτελα υα κινητα τους. Μακαρι να βγω ψευτης!
 
Εχω την εντυπωση οτι, οι απο την αλλη πλευρα του Αιγαιου, φιλοι μας, δεν ειναι και τοσο μεγαλη απειλη. Επισης δεν ειμαι καθολου σηγουρος για την Ελληνικη (με κεφαλαιο το Ε, ακομα) απαντηση που θα εδιναν οι ηλικιας 15-25 ετων ελληνες (λυπαμαι που δεν μπορω να βαλω κεφαλαιο Ε, εδω). Μπορει, που ξερεις? αν αρχιζαν να τους πεταν κατακουτελα υα κινητα τους. Μακαρι να βγω ψευτης!
Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου πως αρκετοί νέοι της εποχής μας θύματα και έρμαια των κινητών και της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας έχουν γίνει απίστευτα μαλθακοί και θα έλεγα ας μου επιτραπεί η φράση μαμ, κακά και νάνι. Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν και στην σημερινή νεολαία και γενιά εκλεκτές και δυναμικές εξαιρέσεις στον κανόνα που αναφέρω κατά την γνώμη μου και θα με διαψεύσουν αποστομώντας με αν ο μη γένοιτο φτάσουμε σε εμπλοκή. Την δυναμική ελληνική απάντηση στην τουρκική πρόκληση όπως την περιέγραψα στην προηγούμενη ανάρτηση μου πιστεύω θα την δώσουν αποφασιστικά οι μεγαλύτερες ηλικίες, οι εθνοφύλακες-κάτοικοι των ακριτικών περιοχών και κυρίως οι επίλεκτες εν ενεργεία δυνάμεις του Ε.Σ.
 
Λόγω επαγγέλματος υπηρέτησα το 2001 στο Υγειονομικό. Ευτυχώς δεν χρειαστήκαμε! Εκτός από γάζες, τάλκη (για τα βρωμοπόδαρα), αντισταμινικά για τα κουνούπια και ποβιδόνη (το γνωστό betadine αλλά του στρατού) δεν υπήρχε κάτι άλλο! Σε περίπτωση μάχης μάλλον θα εκτοξεύαμε φιάλες με ορούς στον εχθρό!

Στο κέντρο εκπαίδευσης είχαμε σειρούλες κάτι ιατρούς παλιννοστούντες ομογενείς από την πρώην ΕΣΣΔ. Αυτοί ήταν αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας από εμάς (κάπου στα 40). Δυο από αυτούς είχαν υπηρετήσει στον κόκκινο στρατό σε χειρουργεία μάχης! Ειδικά ο ένας δεν άκουγε από το ένα αυτί λόγω ακουστικού τραύματος από πυροβολισμούς.
Μας είχε κάνει εντύπωση ότι μίλαγαν άπταιστα τα Ελληνικά (με βορειοελλαδίτικη προφορά), πόσο έυκολο είχαν τον χειρισμό του G3 και η γενικότερη πειθαρχία τους. Για το δεύτερο απλά θα αναφέρω ότι ο τρόπος που κράταγαν τα όπλα και η στάση που είχαν εντυπωσίαζαν τον Διοικητή του Κέντρου και τους κοίταγε σαν χάνος! Αυτοί ήταν μάχιμοι! Εμείς, στρατιώτες και στελέχη, είμασταν αγγαρειομάχοι!
Όσο αφορά την πειθαρχία, πηγαίναμε αγγαρεία να κόψουμε πατάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, ντομάτες και ενώ εμείς γκρινιάζαμε και χαζεύαμε κάνοντας τη δουλειά παντελώς άτσαλα (the greek way!) αυτοί τα έκαναν σχεδόν τέλεια χωρίς να διαμαρτυρηθούν ποτέ! Προσωπικά δεν είχα κόψει ποτέ μου μελιτζάνα και τις έκοβα με τερατώδη τρόπο. Ο ένας από αυτούς (Μπαχάλ τον έλεγαν) μου έδειξε και τις έκανα επαγγελματικά για μουσακά! Μάλιστα ο συγκεκριμένος έτρεχε κάθε ξημέρωμα ή αργά το βράδυ γύρω από την περίφραξη γιατί ήταν μαραθωνοδρόμος. Ενώ το παρουσιαστικό του ήταν άγριο ήταν ένας καλοκάγαθος και λιγομίλητος άνθρωπος που πρέπει να είχαν δει πολλά άσχημα τα μάτια του. Πάντα του ζητάγαμε να μας πει ιστορίες από τον πόλεμο αλλά μόνο μια φορά μας έκανε τη χάρη. Μας είχε πει ότι η πιο τρομακτική του εμπειρία ήταν σε μια ενέδρα που περικυκλώθηκαν τα άρματα μεταφοράς προσωπικού και εκεί έδωσαν πραγματική μάχη για τη ζωή τους. Εκεί απέκτησε το ακουστικό τραύμα που ανέφερα στην αρχή.
 
χαχαχα.... ήρθε η ώρα για αντρίκια κατάθεση ψυχής..... [δεν ήξερα ότι υπήρχε και τέτοιο θρεντ εδώ μέσα....:guitar:]
Στο ένδοξο ΠΝ που δεν έχει υποστείλει ποτέ την σημαία του...!!!! Διπλωματούχος εξ αναβολής, Γενάρη του 1998, με την κλασική αρχική πορεία των ναυτών: ΚΕΠΑΛ - Πόρος - ΚΕΚΑΝ.... Ως απόφοιτος ΕΜΠ, ανεξάρτητα από ειδικότητα (είτε ήσουν τοπογράφος, είτε χημικός, είτε ναυπηγός....), έγινα μηχανικός....
Από όσο θυμάμαι, και από όσο συγκρίνω με το "πριν" και το "μετά", παίζει να ήταν η καλύτερη φάση της ζωής μου.
Καταρχήν, ήταν με ημερομηνία λήξης, ήξερα ότι θα μπω τότε, και θα βγώ τότε. Αυτό και μόνο, ήταν ικανό να μου φτιάχνει πάντα τη διάθεση. Επίσης, επί της ουσίας, ήταν η πιο ΑΝΕΜΕΛΗ περίοδος της ζωής μου. Το να ξυρίζομαι, να στρώνω το κρεββάτι μου, να είμαι γενικά υπεύθυνος και "προβλεπέ", και να πειθαρχώ στις μπούρδες που μας έλεγαν, ήταν πανεύκολο. Και αυτό ήταν το 95% της θητείας.
Ούτε μαθήματα, ούτε ξενύχτια διαβάσματος, ούτε εξεταστική, ούτε εργασίες, ούτε άγχος, ούτε οικογένεια (παιδιά-γυναίκα), ούτε τίποτα. Στο Πολυτεχνείο είχα μπεί με άγχος και είχα βγει με άγχος (είχα 5 χρόνια "διορία" από τον πατέρα μου, έπρεπε να τελειώσω στο μίνιμουμ, δεν υπήρχαν περιθώρια για κάτι άλλο, επικρατούσνα "ειδικές" καταστάσεις κλπ κλπ). Οπότε εδώ - στο ΠΝ, για τους μήνες της θητείας μου ένιωθα ότι όλα ήταν μέλι-γάλα.
Ναι, έτυχα σε κάποιες πολύ χοντρές αγγαρείες, ναι φύλαξα σκοπιά μπόλικες 4ωρίες, ναι είδα κύματα (Βισκαϊκός) και ναυάγια (Κωστάκος), αλλά όλα αυτά τα ένιωθα αστεία μπροστά σε ότι με περίμενε μετά - στην πολιτική ζωή ή ως οικογενειάρχης....
Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα - στην αρχή - ήταν που έβαλα βύσμα με την επιθυμία "όχι πλοίο". Και μετά, προς το τέλος της θητείας έβαλα λυτούς και δεμένους να πάω σε πλοίο... βέβαια, όχι όποιο και όποιο, στο ΕΚΠ "ΑΡΗΣ"... το έπαιξα "Αλίκη στο Ναυτικό". Δύο μήνες εκπαιδευτικό ταξίδι της ΣΝΔ ανά την Ευρώπη..... Θερινός Εκπαιδευτικός Πλούς [ΘΕΠ '99] που περιελάμβανε:
Πειραιά - περάσαμε από διώρυγα Κορίνθου - Δυρράχιο - περάσαμε από Στρόμπολι και από Γιβραλτάρ - Λισσαβώνα [κάπου 4 μέρες] - Ρουέν (κάπου 7 μέρες για εορτασμός L' Armada de Siecle) - Αμβέρσα [κάπου 3 μέρες] - Λονδίνο [κάπου 4 μέρες] - Σεβίλη [κάπου 4 μέρες] - Λιβόρνο [κάπου 5 μέρες] - Σούδα και πίσω Πειραιά. Πλεύσαμε στο Σικουάνα και στον Τάμεση, ταξίδι και εμπειρίες ζωής για έναν στεριανό.

Πέραν αυτών, έχω να θυμάμαι: λιγοστούς άξιους μόνιμους αξιωματικούς, ελαχιστότατους άξιους μόνιμους υπαξιωματικούς, και κάθε καρυδιάς καρύδι από ναύτες... Γενικά, σε όλη την μέχρι "πριν το ΠΝ" ζωή μου, νιώθω ότι ήμουν σε μια κλειστή φούσκα. Όλοι μα όλοι οι γνωστοί - φίλοι - συμμαθητές - γείτονες κλπ σπούδαζαν, είχαν όνειρα-φιλοδοξίες, προσπαθούσαν για το καλύτερο, ήταν σε κάποιο "επίπεδο". Στη θητεία μου πέτυχα από άτομο με 2-3 διδακτορικά (καθηγητής πανεπιστημίου στις ΗΠΑ), μέχρι αναλφάβητους (ρωμά), από τίμιους μέχρι λωποδύτες του κοινού ποινικού, από φιλήσυχα ανθρωπάκια που απλά κοιτούσαν να περάσουν αναίμακτα τη θητεία τους, μέχρι πονηράκηδες που μόνη σκέψη τους είχαν να "στην φέρουν". Εντέλει, όλοι μπήκαν στην κατηγορία "αδιάφοροι". Με δύο άτομα που προσπάθησα να κρατήσω επαφές, ήταν τελικά αδύνατο λόγω απόστασης στην "μετά" ζωή μας...
Πάντος, το τελικό πρόσημο που βάζω στο κεφάλαιο "θητεία στο ΠΝ" είναι ένα τεράστιο +.
 
χαχαχα.... ήρθε η ώρα για αντρίκια κατάθεση ψυχής..... [δεν ήξερα ότι υπήρχε και τέτοιο θρεντ εδώ μέσα....:guitar:]
Στο ένδοξο ΠΝ που δεν έχει υποστείλει ποτέ την σημαία του...!!!! Διπλωματούχος εξ αναβολής, Γενάρη του 1998, με την κλασική αρχική πορεία των ναυτών: ΚΕΠΑΛ - Πόρος - ΚΕΚΑΝ.... Ως απόφοιτος ΕΜΠ, ανεξάρτητα από ειδικότητα (είτε ήσουν τοπογράφος, είτε χημικός, είτε ναυπηγός....), έγινα μηχανικός....
Από όσο θυμάμαι, και από όσο συγκρίνω με το "πριν" και το "μετά", παίζει να ήταν η καλύτερη φάση της ζωής μου.
Καταρχήν, ήταν με ημερομηνία λήξης, ήξερα ότι θα μπω τότε, και θα βγώ τότε. Αυτό και μόνο, ήταν ικανό να μου φτιάχνει πάντα τη διάθεση. Επίσης, επί της ουσίας, ήταν η πιο ΑΝΕΜΕΛΗ περίοδος της ζωής μου. Το να ξυρίζομαι, να στρώνω το κρεββάτι μου, να είμαι γενικά υπεύθυνος και "προβλεπέ", και να πειθαρχώ στις μπούρδες που μας έλεγαν, ήταν πανεύκολο. Και αυτό ήταν το 95% της θητείας.
Ούτε μαθήματα, ούτε ξενύχτια διαβάσματος, ούτε εξεταστική, ούτε εργασίες, ούτε άγχος, ούτε οικογένεια (παιδιά-γυναίκα), ούτε τίποτα. Στο Πολυτεχνείο είχα μπεί με άγχος και είχα βγει με άγχος (είχα 5 χρόνια "διορία" από τον πατέρα μου, έπρεπε να τελειώσω στο μίνιμουμ, δεν υπήρχαν περιθώρια για κάτι άλλο, επικρατούσνα "ειδικές" καταστάσεις κλπ κλπ). Οπότε εδώ - στο ΠΝ, για τους μήνες της θητείας μου ένιωθα ότι όλα ήταν μέλι-γάλα.
Ναι, έτυχα σε κάποιες πολύ χοντρές αγγαρείες, ναι φύλαξα σκοπιά μπόλικες 4ωρίες, ναι είδα κύματα (Βισκαϊκός) και ναυάγια (Κωστάκος), αλλά όλα αυτά τα ένιωθα αστεία μπροστά σε ότι με περίμενε μετά - στην πολιτική ζωή ή ως οικογενειάρχης....
Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα - στην αρχή - ήταν που έβαλα βύσμα με την επιθυμία "όχι πλοίο". Και μετά, προς το τέλος της θητείας έβαλα λυτούς και δεμένους να πάω σε πλοίο... βέβαια, όχι όποιο και όποιο, στο ΕΚΠ "ΑΡΗΣ"... το έπαιξα "Αλίκη στο Ναυτικό". Δύο μήνες εκπαιδευτικό ταξίδι της ΣΝΔ ανά την Ευρώπη..... Θερινός Εκπαιδευτικός Πλούς [ΘΕΠ '99] που περιελάμβανε:
Πειραιά - περάσαμε από διώρυγα Κορίνθου - Δυρράχιο - περάσαμε από Στρόμπολι και από Γιβραλτάρ - Λισσαβώνα [κάπου 4 μέρες] - Ρουέν (κάπου 7 μέρες για εορτασμός L' Armada de Siecle) - Αμβέρσα [κάπου 3 μέρες] - Λονδίνο [κάπου 4 μέρες] - Σεβίλη [κάπου 4 μέρες] - Λιβόρνο [κάπου 5 μέρες] - Σούδα και πίσω Πειραιά. Πλεύσαμε στο Σικουάνα και στον Τάμεση, ταξίδι και εμπειρίες ζωής για έναν στεριανό.

Πέραν αυτών, έχω να θυμάμαι: λιγοστούς άξιους μόνιμους αξιωματικούς, ελαχιστότατους άξιους μόνιμους υπαξιωματικούς, και κάθε καρυδιάς καρύδι από ναύτες... Γενικά, σε όλη την μέχρι "πριν το ΠΝ" ζωή μου, νιώθω ότι ήμουν σε μια κλειστή φούσκα. Όλοι μα όλοι οι γνωστοί - φίλοι - συμμαθητές - γείτονες κλπ σπούδαζαν, είχαν όνειρα-φιλοδοξίες, προσπαθούσαν για το καλύτερο, ήταν σε κάποιο "επίπεδο". Στη θητεία μου πέτυχα από άτομο με 2-3 διδακτορικά (καθηγητής πανεπιστημίου στις ΗΠΑ), μέχρι αναλφάβητους (ρωμά), από τίμιους μέχρι λωποδύτες του κοινού ποινικού, από φιλήσυχα ανθρωπάκια που απλά κοιτούσαν να περάσουν αναίμακτα τη θητεία τους, μέχρι πονηράκηδες που μόνη σκέψη τους είχαν να "στην φέρουν". Εντέλει, όλοι μπήκαν στην κατηγορία "αδιάφοροι". Με δύο άτομα που προσπάθησα να κρατήσω επαφές, ήταν τελικά αδύνατο λόγω απόστασης στην "μετά" ζωή μας...
Πάντος, το τελικό πρόσημο που βάζω στο κεφάλαιο "θητεία στο ΠΝ" είναι ένα τεράστιο +.
Τα είπες άψογα !!!
 
Διάβασα όλες τις ιστορίες από τη θητεία στον Ε.Σ. και με κάνατε να θέλω να μοιραστώ τη δική μου, έστω και ένα κομμάτι της.

Πήγα στον στρατό το 1992, στο Χαϊδάρι, για διαβιβάσεις 218 σειρά. Δεν είχα βύσμα, απλά έτσι βρέθηκε να πάω εκεί. Πέρασα 4 μήνες στο κέντρο, μαζί με εκατοντάδες άλλους από το ΚΕΔΒ και το ΚΕΒΟΠ, και το σκηνικό ήταν... χαμός.

Πήρα την ειδικότητα ΧΤ/ΚΤ (Χειριστής Τηλετύπου/Κρυπτογράφος). Ήμασταν γύρω στα 20 άτομα με αυτή την ειδικότητα, και κανείς μας δεν ήξερε τι ακριβώς είναι αυτό.

Η εκπαίδευσή μας γινόταν από πολιτικό προσωπικό στα τηλέτυπα. Στην πραγματικότητα, κανείς μας δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για το αντικείμενο. Οι περισσότεροι, κουρασμένοι από την ένταση, βρίσκαμε την ευκαιρία να κοιμηθούμε λίγο κατά τη διάρκεια των μαθημάτων.
Κανείς δεν φανταζόταν τότε ότι αυτά που μας λέγανε θα είχαν κάποια εφαρμογή στην πραγματική μας θητεία.

Εντάξει, εγώ είχα κάπως μια επαφή με υπολογιστές και τηλέτυπα, αφού έγραφα προγράμματα, κάτι καταλάβαινα, αλλά οι υπόλοιποι;

Αποφοιτήσαμε και από το μάθημα με εξετάσεις, και για να περάσουμε, μας έβαλαν τις απαντήσεις στον πίνακα. Τις αντιγράψαμε και όλοι πήραμε 13, με άριστα το 20. Περάσαμε έτσι όλοι το μάθημα!.

Και αξίζει να αναφέρω πως όλη αυτή η εκπαίδευση ήταν καθαρά θεωρητική, αφού τα τηλέτυπα... δεν υπήρχαν καν στο μάθημα. Ήταν όντως παράνοια. Και τελικά, τι ακριβώς ήταν το ΚΤ (Κρυπτογράφος);

Πήρα μετάθεση στο 500 ΤΔΒ στο Διδυμότειχο.

Παρουσιάστηκα εκεί μαζί με άλλους τρεις τηλέτυπους. Μετά από λίγες μέρες, ο Διοικητής ρώτησε αν υπάρχει κάποιος τηλέτυπος που θέλει να φύγει για την Πλάτη Έβρου, στο 21ο Σύνταγμα Πεζικού. Υπήρχε εκεί ένα μικρό ΚΕΠΙΚ με διαβιβαστές που εξυπηρετούσε την περιοχή. Χωρίς να το σκεφτώ, σήκωσα το χέρι. Δεν θα ξεχάσω τα λόγια του: Πειραιώτη, δεν σου αρέσει εδώ;

Λίγες μέρες αργότερα (αν θυμάμαι καλά, πήγα με το τρένο), βρέθηκα στην Πλάτη Έβρου. Το τζιπ που με μετέφερε στο στρατόπεδο πήρε μαζί και τον άλλο τηλέτυπο πίσω στο 500 ΤΔΒ.

Έπρεπε να παραλάβω και να στείλω σήματα με το τηλέτυπο την ίδια μέρα. Ήταν ένα Philips, κάτι σαν ηλεκτρονική γραφομηχανή. Δεν ήξερα τίποτα για αυτό, δεν υπήρχαν οδηγίες, καμία βοήθεια. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερα μέχρι το βράδυ να στείλω και να παραλάβω με επιτυχία τα πρώτα μου σήματα.

Δεν είχε πολύ κίνηση (το κατάλαβα αργότερα), οπότε κατάφερα να ισορροπήσω κάπως τους χρόνους μου. Φυσικά, πέρασα όλη μου τη θητεία μέσα στο ΚΕΠΙΚ, και δίπλα στο τηλέτυπο ήταν το κρεβάτι μου.

Τα σήματα είχαν διάφορες διαβαθμίσεις, ανάλογα με το περιεχόμενο και την ταχύτητα παράδοσης. Επειδή ήμουν στα σύνορα, συχνά έπρεπε να διαχειρίζομαι και απόρρητα σήματα. Μην φανταστείτε κάτι τρομερό, αλλά ήταν κρυπτογραφημένα και έπρεπε να τα αποκρυπτογραφήσουμε με την κρυπτομηχανή. Τι είναι αυτό;

Υπήρχε και ένα άλλο σαν τηλέτυπο, όπου ο κωδικός κάθε μέρας ήταν διαφορετικός (υπήρχε σε βιβλιαράκι μέσα σε χρηματοκιβώτιο!) και έπρεπε να πάρω τη διάτρητη ταινία και να την περάσω από την κρυπτομηχανή, χρησιμοποιώντας το κλειδί της ημέρας, για να μου δώσει πίσω το κείμενο αποκρυπτογραφημένο.

Το βρήκα και αυτό πώς δουλεύει. Το καλό ήταν πως οι τηλέτυποι της σειράς μου είχαν αποσπαστεί σε διάφορα κέντρα, οπότε είχαμε επικοινωνία μεταξύ μας, αφού είχαμε συνεχώς πρόσβαση στον τηλεφωνικό πίνακα (στο ΚΕΠΙΚ κοιμόμουν).

Πήρα απόσπαση στην ΜΕΡΥΠ της Λαμίας και τελικά έκανα 17μηνο. Πήγαμε δύο τηλέτυποι, εγώ από το 500 ΤΔΒ και άλλος ένας από τη σειρά μου. Φανταστικός φίλος, περάσαμε αξέχαστες στιγμές, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τα τηλέτυπα. Καμία. ήμουν μόνος.

Τη Λαμία την εξυπηρετούσαν 3 τηλέτυποι -που έφυγαν την ίδια μέρα που παρουσιαστήκαμε εμείς- και είχε 5 κυκλώματα με πολύ κίνηση. Τα σήματα τις καθημερινές κυμαίνονταν από 20 έως 50. Ουσιαστικά, το ΚΕΠΙΚ λειτουργούσε ως μεσάζων για μικρότερες μονάδες. Δηλαδή, έπαιρνες τα σήματα από το ΓΕΣ και τα έστελνες στις μικρότερες μονάδες, και το αντίστροφο.

Και εδώ ξεκινάει το πανηγύρι με την διάτρητη ταινία.

Σχεδόν δεν κοιμόμουν στην αρχή, δεν προλάβαινα. Τα σήματα που λάμβανα ήταν ασταμάτητα, και έπρεπε να πληκτρολογήσω τα εξερχόμενα. Κάθε φορά από την αρχή. Παρακαλούσα τον άλλο τηλέτυπο για βοήθεια αλλά ήταν μόνιμα μεθυσμένος.

Ατελείωτα μέτρα διάτρητης ταινίας παντού, κρεμασμένα, στο πάτωμα, γύρω από τον λαιμό μου. Νατοϊκά σήματα με αδιάφορο περιεχόμενο, έχοντας αποδέκτες όλα τα στρατόπεδα της Ελλάδας με τηλέτυπο, με αποτέλεσμα το μήκος της διάτρητης ταινίας να φτάνει τα 20 μέτρα. Τις πατούσα, κοβόντουσαν και τις ένωνα. Ήμουν έτοιμος να crashάρω

Βρήκα όμως μερικά κόλπα.

Όταν έρχονταν τα σήματα, δεν περίμενα να τελειώσει το πρώτο. Τα τηλέτυπα ήταν όλα ίδια, εκτός από ένα, και θα σας πω αργότερα γι' αυτό.

Ο ρυθμός μετάδοσης και λήψης (δηλαδή η ταχύτητα της διάτρητης ταινίας) ήταν ίδιος. Έτσι, μόλις έφτανε το 1-2 μέτρα, την έβαζα στο διπλανό τηλέτυπο και την μετέδιδα. Μετά στο επόμενο, μετά στο επόμενο. Λάμβανα και έστελνα ταυτόχρονα το ίδιο σήμα σε όλα τα κυκλώματα. Είχα γίνει αστέρι. Είχα βρει χρόνο να κοιμάμαι κιόλας.

Το πρόβλημα που έπρεπε να λύσω ήταν αυτό της καθημερινής πληκτρολόγησης των εξερχόμενων. Με κούραζε.

Υπήρχε ένα Siemens τηλέτυπο, πιο σύγχρονο και διαφορετικό, σαν υπολογιστής με οθόνη και δισκέτα. Δεν νομίζω πως το είχε χρησιμοποιήσει ποτέ κανείς.

Ρώτησα συναδέλφους στο ΓΕΣ, αλλά δεν ήξεραν να με βοηθήσουν.

Με τα πολλά ξεκίνησα να γράφω τα μηνύματα εκεί, και ήταν πολύ πιο ξεκούραστο. Δεν μπορούσα όμως να τα αποθηκεύσω.

Κάποιο βράδυ, έψαξα όλα τα ντουλάπια στο ΚΕΠΙΚ και ανακάλυψα ένα σακουλάκι με 2 δισκέτες.

Ήταν δισκέτες για το τηλέτυπο.

Δεν θυμάμαι τι είχαν μέσα, θυμάμαι όμως πως τα διέγραψα όλα.

Ξεκίνησα να αποθηκεύω τα templates των μηνυμάτων μου σε δισκέτα.

Όλα λειτουργούσαν στον αυτόματο πλέον.

Εγώ ήμουν δίπλα στο τηλεφωνικό κέντρο και έκανα φάρσες.

Απολύθηκα και επέστρεψα στην Amiga μου.


1742856558585.png
 

@ Blue Max

αν θυμάσαι, πες μας τί κάνατε τις διάτρητες ταινίες και ότι άλλο δεν ήταν για αρχειοθέτηση αλλά για πέταμα...
..
..
..
μετά τη θητεία μου, κάποιο καιρό βρέθηκα στη Χαρτοποιία Θράκης / Diana. Μια μέρα σταματάει ένα τζιπάκι με έναν αξιωματικό έναν υπαξιωματικό και δύο φαντάρους με όπλα. Κατεβαίνουν, συννενοούνται με τον υπεύθυνο του εργοστασίου και μετά ξεφορτώνουν πάκους με χάρτες και τους πάνε στην μονάδα ανακύκλωσης χαρτιού που είχαμε. Βουρ στο μηχάνημα που λεγόταν "αναλυτής" (pulper) τις πετάνε μέσα και περίμεναν όλη την ώρα μέχρι να γίνουν όλα ομοιόμορφος γκρι πολτός. Από δίπλα και οι φαντάροι με τα όπλα. Ρώτησα μετά τον υπεύθυνο τι ήταν όλα αυτά και μου είπε ότι έιχαν έρθει να ανακυκλώσουν παλιούς - παροπλισμένους πολεμικούς χάρτες που είχαν στις μονάδες της Θράκης. Οικολογική συνείδηση αλλά και Άκρως Απόρρητες πληροφορίες....
 
Τελευταία επεξεργασία:

@ Blue Max

αν θυμάσαι, πες μας τί κάνατε τις διάτρητες ταινίες και ότι άλλο δεν ήταν για αρχειοθέτηση αλλά για πέταμα...
Καλή ερώτηση, η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι-ξέρω τι γινόταν μετά με όλα αυτά. Υπήρχε μια ντουλάπα που τις αποθήκευα, αλλά μέχρι εκεί.
 
Πίσω
Μπλουζα