The Trial (1962)

iggylebowski

RetroAdept
Joined
10 Mαϊ 2012
Μηνύματα
868
Αντιδράσεις
66
The Trial (1962, Orson Welles)

http://www.imdb.com/title/tt0057427/

Ηθοποιοί: Anthony Perkins, Jeanne Moreau, Akim Tamiroff, Arnoldo Foa, Romy Schneider, Elsa Martinelli, Orson Welles, Suzanne Flon, Madeleine Robinson, Max Haufler

Έχουν υποθεί πολλά για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου έργου του Kafka από τον Orson Welles. Φυσικά και δεν είναι η καλύτερη ταινία του. Σίγουρα δεν συγκρίνεται με τα Citizen Kane, Magnificent Ambersons και Touch of Evil, ενώ και τα Crimes at Midnight και Tragedy of Othello ίσως είναι καλύτερα. ΟΚ, δεν είναι η πιστότερη μεταφορά του βιβλίου, έχει σαφές τέλος, ο Welles προσθέτει αρκετά δικά του στοιχεία, ο Josef K. χάνει την αμφισημία και την παθητικότητά του, υπάρχει δυνατός σαρκασμός αντί της απόγνωσης που έχει η φαρσική τραγωδία του Kafka και σε μερικά σημεία η ταινία μοιάζει ασύνδετη. Όμως αυτό που κάνει ο Welles σκηνοθετικά είναι εκπληκτικό, δημιουργώντας ένα εικαστικό αριστούργημα. Καταρχήν πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Welles δεν μεταφέρει το έργο του Kafka, αλλά το μεταφράζει. Το φέρνει στα δικά του μέτρα, το συνδυάζει με την προβληματική του, το κάνει κυριολεκτικά δικό του, λες και το έγραψε ο ίδιος. Ο χαρακτήρας του Josef K. αποκτά μια διαφορετική καθολικότητα, H απεικόνιση της παραβολής "Before the Law" είναι πολύ λειτουργική για να σε εισάγει στο επόμενο επίπεδο της ταινίας. Δεν έχει σημασία αν η φαρσική αλληγορία του Kafka αποκτά μια ευρύτερη, ξεχειλωμένη για πολλούς διάσταση. Πέρα όμως από όποιες αντιρρήσεις για την πιστότητα της μεταφοράς, εκείνο που πρέπει να αναγνωριστεί είναι η εμπνευσμένα παθιασμένη σκηνοθεσία του Welles. O Welles δημιουργεί ένα τρομακτικό, εφιαλτικό φιλμικό σύμπαν διατηρώντας τις ασυνέχειες που έχει η αφήγηση του Kafka. To Τhe Trial του Welles είναι μια ταινία για το πως γυρίζονται οι ταινίες. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία, η noirish αισθητική, ο έντονος γοτθικός τόνος, η αφηρημένα εφιαλτική ατμόσφαιρα, η χρήση των τοπίων που αποπνέουν μια αίσθηση αστικής παρακμής, το σουρεαλιστικό φιλμικό πλαίσιο της ταινίας, η αίσθηση απόγνωσης και απελπισίας, η σαρκαστική κριτική προσέγγιση, η παράλογη δίνη στην οποία περιστρέφεται η ιστορία, οι μικρές πινελιές ψυχολογικού τρόμου. Όλα λειτουργούν τέλεια για το τελικό, εικαστικό αποτέλεσμα. Ο Welles δίνει σεμινάρια σκηνοθεσίας, με τις περίεργες γωνίες λήψεις, το βάθος των πλάνων, τη χρήση των σκιών και του φωτισμού, τη χρήση των εσωτερικών χώρων, την εστίαση της κάμερας, τον συνδυασμό μπαρόκ και φουτοριστικής αισθητικής, αναπαράγωντας ένα σύμπαν που πλησιάζει τον καφκικό εφιάλτη και επαληθεύοντας την γονιμότητα της σκηνοθετικής του ικανότητας. Ο συνδυασμός της υπνωτικής ατμόσφαιρας με τα σουρεαλιστικά σκηνικά και τον γερμανικό εξπρεσιονισμό είναι απλά εντυπωσιακός. Η κριτική του Welles παίρνει την αμφισημία του χαρακτήρα του Kafka και δημιουργεί μια νέα αμφισημία, ίσως πιο καθολική, που ενισχύεται από τον γλαφυρό σαρκασμό, την υπαρξιστική προσέγγιση και την επίθεση που εξαπολύει εναντίον κάθε μορφής ολοκληρωτισμού. Ο ίδιος ο Welles είχε πει πως είναι η καλύτερη ταινία που είχε γυρίσει. Μάλλον δεν είναι έτσι, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι το απίστευτο ταλέντο ενός από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του 20ου αιώνα που δεν είχε την αντιμετώπιση που του άξιζε.

Trailer:

 
Τελευταία επεξεργασία από έναν συντονιστή:

sunset89

Human RetroDatabase
Joined
19 Αύγ 2008
Μηνύματα
2.792
Αντιδράσεις
88
Καλη ταινια, σχετικα πιστη μεταφορα του πασιγνωστου μυθιστορηματος του Καφκα. Η σκηνοθεσια εφιαλτικη και δαιδαλωδης οπως αρμοζε (παρολο που σε μερικα σημεια θεωρω οτι εκανε κοιλια) και πολυ ευστοχες οι ερμηνειες των Περκινς, Σναιντερ, Ουελς. Οποιος εχει διαβασει και το βιβλιο, θα παρατηρησει καλυτερα τις οποιες διαφορες, ειδικα προς το τελος.
 

iggylebowski

RetroAdept
Joined
10 Mαϊ 2012
Μηνύματα
868
Αντιδράσεις
66
Υπάρχει μια πιο πιστή μεταφορά της Δίκης το 1992 νομίζω με McLahlan στον πρωταγωνιστικό ρόλο και περάσματα από Hopkins και Robards, αλλά είναι λίγο ακαδημαϊκή. Αντίθετα η σκηνοθεσία του Welles έχει πάθος. Ειδικά ο τρόπος που χειρίζεται κάποιους εσωτερικούς χώρους και τους κάνει να φαίνονται σαν να μην έχουν τέλος, λες και εκτείνονται στο άπειρο, είναι καταπληκτικός
 

atanasio

RetroNuts!
Joined
10 Ιαν 2011
Μηνύματα
1.769
Αντιδράσεις
485
Υπέροχη ταινία, από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις κινηματογραφικής μεταφοράς λογοτεχνικού έργου. Εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία και υπέροχες ερμηνείες από τον Άντονι Πέρκινς, τον Όρσον Γουέλς και τις θεΙκές Ζαν Μορό και Ρόμι Σνάιντερ. Αξίζει να πούμε ότι και η δική μας Κατίνα Παξινού είχε μια σύντομη σκηνή στην ταινία, σκηνή που, δυστυχώς, κόπηκε στο μοντάζ.
 

Thor

RetroMasteR
Joined
23 Μάρ 2012
Μηνύματα
1.637
Αντιδράσεις
272
Είχα διαβάσει το βιβλίο το καλοκαίρι που τελείωσα το λύκειο και με είχε εντυπωσιάσει. Αργότερα είδα και τις δυο εκδοχές που αναφέρεις αλλά δεν νομίζω ότι μπορούν να συγκριθούν καν. Πέρα από τη διαφορά στους πρωταγωνιστές (απείρως πιο συμπαθής ο Πέρκινς) ο σκηνοθέτης της δεύτερης ταινίας δεν κατορθώνει να αποδώσει το σκοτεινό και παράλογα απειλητικό κλίμα του βιβλίου (πράγμα που κατορθώνει καλύτερα ο Γουέλς, βοηθούμενος και από το ασπρόμαυρο της ταινίας)
 

iggylebowski

RetroAdept
Joined
10 Mαϊ 2012
Μηνύματα
868
Αντιδράσεις
66
Thor είπε:
Είχα διαβάσει το βιβλίο το καλοκαίρι που τελείωσα το λύκειο και με είχε εντυπωσιάσει. Αργότερα είδα και τις δυο εκδοχές που αναφέρεις αλλά δεν νομίζω ότι μπορούν να συγκριθούν καν. Πέρα από τη διαφορά στους πρωταγωνιστές (απείρως πιο συμπαθής ο Πέρκινς) ο σκηνοθέτης της δεύτερης ταινίας δεν κατορθώνει να αποδώσει το σκοτεινό και παράλογα απειλητικό κλίμα του βιβλίου (πράγμα που κατορθώνει καλύτερα ο Γουέλς, βοηθούμενος και από το ασπρόμαυρο της ταινίας)
Συμφωνώ μαζί σου. Η ταινία του 92 παραμένει πιο πιστή στο βιβλίο του Kafka, αλλά η ταινία του Welles πιάνει με πολύ καλύτερο τρόπο το κλίμα του βιβλίου και αυτήν την αίσθηση εγκλωβισμού στα γρανάζια ενός δαιδαλώδους και παράλογου συστήματος.
 

ARETARA

RetroNuts!
Joined
1 Σεπ 2010
Μηνύματα
1.910
Αντιδράσεις
899
Και ένα video με στιγμές του έργου όπου βέβαια η εστίαση γίνεται περισσότερο στο αισθηματικό-ερωτικό στοιχείο μεταξύ του ήρωα και των θηλυκών που τον περιστοιχίζουν και λιγότερο στο ατμοσφαιρικό γκρίζο της ταινίας και του βιβλίου. H ψήφος μου στην Elsa Martinelli.

[video=youtube;bZ-1h228ve0]https://www.youtube.com/watch?v=bZ-1h228ve0
 
Μπλουζα