Τι σας φόβιζε στους υπολογιστές και στις κονσόλες όταν ήσασταν παιδιά;

[Blue Max]

Το μόνο που με φόβιζε ήταν μην πάθει βλάβη ο Spectrum! Εκείνη την εποχή δεν ήταν τόσο απλό να βρεις νέα μεμβράνη στο Ebay.

Τώρα που το σκέφτομαι είχα μικρός πάντα ένα άγχος μη μου χαλάσει κάτι ή ότι δεν θα μπορώ να το βρω αργότερα. Γι αυτό φρόντιζα να τα έχω ζευγάρι. Δύο commodore και δύο κασετοφωνάκια, δύο Amiga κ.ο.κ.

 

[Lord Vek]

Να έχεις κάνει pokes σε ένα παιχνίδι του Spectrum για να μπορέσεις να το ολοκληρώσεις και ενώ βρίσκεσαι κοντά στο τέλος να γίνεται διακοπή ρεύματος. Μου είχε συμβεί μερικές φορές και ήταν μια από τις φοβίες μου. Στα μεταγενέστερά μου μηχανήματα όχι και τόσο, διότι υπήρχαν τα saves. Και σε ένα παιχνίδι, το Eye of the Mask που έτρεχες σε κάτι 3D διαδρόμους, παρόλο που δεν είχε "κακούς" αντιπάλους, κάποιες φορές νόμιζα ότι κάποιος με ακολουθεί. Και στο Castle Master στην Amiga, όταν αναβόσβυνε η οθόνη, δηλαδή ένδειξη πως κάποιος σε χτυπούσε, η αγωνία μέχρι να τον εντοπίσεις πριν σε σκοτώσει μου δημιουργούσε κάτι το κλειστοφοβικό. Όπως με παρόμοιο τρόπο έτσι κλειστοφοβικά σε ορισμένα σημεία, έβρισκα το Dungeon Master, τα Eye of Beholder τα Tomb Rider και τα Resident Evil.

 

[freaktmp]

ενώ βρίσκεσαι κοντά στο τέλος να γίνεται διακοπή ρεύματος

Κατι παρομοιο ειχα και εγω στον oric πληκτρολογώντας listings απο περιοδικα. Ακομα χειροτερα, νταλα καλοκαιρι καμια φορα υπερθερμαινόταν το τροφοδοτικό και κολλαγε το συμπαν αφου ειχα ηδη πληκτρολογησει καμια δυο σελιδες!

Τελικα εβαλα ενα απο τα ανεμιστηρακια που ηταν δημοφιλη εκεινη την εποχη (αυτα που ειχαν δευτερο ρολο σαν αναδευτήρα καφε) να βαραει το τροφοδοτικο. Δεν ξερω αν πραγματικα εκανε διαφορα, αλλα τουλαχιστον εγω ενιωθα καλυτερα.

 

[petran79]

Χεχε, θυμάμαι που έβλεπα με έναν φίλο μου ένα User με την Ελβίρα στο εξώφυλο και την βρίσκαμε πολύ σέξυ.

Από την άλλη, δεν έχω παίξει ούτε το παιχνίδι, ούτε έχω δει τις ταινίες. Θα το βάλω στο πλάνο

Τα 2 Elvira και το Waxworks είναι αρκετά τρομακτικά γιατί συνδυάζουν rpg , δύσκολους γρίφους που απαιτούν σωσιμο αλλιώς θέλει επανεκκίνηση και το πιο σημαντικό, πρέπει να σχεδιάζεις χάρτες για τους λαβύρινθους ,ενώ στα δύο πρώτα πρέπει να ψάχνεις και να συνδιαζεις υλικά για μαγικά ξόρκια. Όπου ένα υλικό να σου φύγει, χάνεται το ξόρκι και δεν τερματίζει το παιχνίδι.
Το καλό είναι πως μπορείς να παίξεις με οποία ακολουθία θες τις πίστες.

Όλα αυτή η δυσκολια μαζί με τον κλασσικό τρόμο και τη μουσικη ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη, σε σχέση πχ με doom ή απλά point and click ή παιχνίδια με γραμμική αφήγηση.

 

[Always Somewhere]

Με φόβιζε το fright night.. εκείνο το γέλιο στην εισαγωγή αλλα και γενικά το παιχνίδι...

Επίσης με φόβιζε η εισαγωγή του Moonstone..

Στο Gold of the Aztecs η οθόνη του παιχνιδιού στο μενού που πρώτη φορά είδα σε παιχνίδι την μορφή του.... μπρρρ..

(Δείτε απο το 1:40 έως 2:05... )

Και τέλος με φόβιζε πολύ το budbrain megademo με τις μαχαιριές στη Μαντόνα, το πυροβολημένο κεφάλι απο καραμπίνα που ήταν μέσα στα αίματα (10:54 στο δεύτερο βίντεο) αλλα και η πράξη με την κρεμάλα...

Εκείνη την εποχή ήμουν πάνω/κάτω 12-13 χρονων. Για την δική μου ψυχολογία φαίνονταν πολύ τρομακτικά όλα αυτα. Θρυλικό αλλα πολύ φρικιαστικό Demo!

 

[Shinobi]

Τα γραφικα στο Atari 2600 και στο Spectrum με το πανηγυρι απο color clash ενιοτε ειναι λιγο spooky για ενα πιτσιρικα 8-10 ετων. Επισης αυτα τα περιεργα χρωματα του Atari 65XE δημιουργουν ενα vibe καπως. Ο Spectrum 48κ επισης οταν επαιζε μουσικη κατα 99% ηταν σαν να κραδαινει το αλυσοπριονο ο Φρεντι Κρουγκερ

 

[BlackFlag]

Το Jack in the Dark!

 

[Omenforever]

Το Jack in the Dark!

Πώς το είχες βρει αυτό το demo;!

 

[BlackFlag]

Πώς το είχες βρει αυτό το demo;!

Από κάποιον που είχε τις CD εκδόσεις των Alone in the dark!!!

 

[Omenforever]

Από κάποιον που είχε τις CD εκδόσεις των Alone in the dark!!!

Ωραίοςςςςς!

 

[Alucard]

Με φόβιζε το fright night.. εκείνο το γέλιο στην εισαγωγή αλλα και γενικά το παιχνίδι...

Νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος....

 

[Omenforever]

Αυτό:

Και αυτό:

 

[iliekater]

Με φόβιζε το fright night

Μου φαίνεται εμένα ή όντως μετά από κάθε φορά που ρουφάεαι το αίμα κάνει και ένα ρέψιμο ; ! . . .

 

[manos311]

Το Friday the 13th σε C64 δεν ξεχνάω τις κραυγές, .

Αυτό και το Forbidden Forest, με τον σκελετό που σε κυνηγούσε να σε καρφώσει με το ακόντιο.

 

[paulochelao24]

με τρόμαζαν oι σκελετοί σε μια πίστα του πρώτου Shinobi που πέταγαν οστά για να σκοτώσουν τον ninja. Επίσης στο ίδιο παιχνίδι με τρόμαζε στο bonus game που σου ορμούσε ο ninja όταν δεν πετύχαινες με τα αστεράκια όλους τους ninja (αν θυμάμαι καλά ότι έτσι πήγαινε το bonus game γιατί έχω χρόνια να παίξω το παιχνίδι σίγουρα δεκαετία κι ας το έχω στον υπολογιστή).

 

[Blue Max]

Το Barabarian σε C64, η μαγική περιστοφική κίνηση που έκοβε το κεφάλι του αντιπάλου. Φυσικά δεν με φόβιζε, αλλά η μάνα μου έπαθε τραμπάκουλο όταν το είδε.

 

[Always Somewhere]

Πέρα απο αυτά που έχω αναφέρει στο post #45 θυμήθηκα ότι με φόβιζε και το l Weird Dreams με τους 23 διαφορετικούς θανάτους...

Περισσότερο όμως απο όλους με φόβιζε το κοριτσάκι με την μπάλα και την... Μαχαίρα!!

 

[Imgema]

 

[spyros_s]

Καλημέρα και χρόνια πολλά σε όλους μας!
Διαβάζοντας το θέμα που ...ξεθάψατε είδα αναπόφευκτα και τις δικές μου σχετικές αναρτήσεις και το αξιολόγησα ξανά όλο εκ των υστέρων! Προφανώς με την πάροδο των ετών και την βελτίωση των γραφικών και της όλης απεικόνισης έγινε ευκολότερο να τρομάξεις από ένα παιχνίδι σε σχέση ειδικά με τα χρόνια των 8μπιτων μηχανημάτων! ! Εκείνα τα χρόνια το οπτικό ηχητικό αποτέλεσμα δεν ήταν από μόνο του αρκετό να δημιουργήσει την όλη ατμόσφαιρα και αυτή δημιουργούνταν από το συνδυασμό τους με το υποκειμενικό ατομικό φαντασιακό του καθένα μας! Το τελευταίο ήταν αποτέλεσμα πολλών παραγόντων όπως ηλικία, περιβάλλον, προσλαμβάνουσες εμπειρίες κ.α. Με απλά λόγια διαφορετικά αντιλαμβανόταν λοιπόν για παράδειγμα την ενδιάμεση "τρομακτική" σκηνή του friday the 13th το 86, ένα παιδί 8 χρονών αλλιώς ένας δωδεκάχρονος αλλιώς ένας έφηβος και φυσικά αλλιώς ένας ενήλικας! Αυτός ήταν ο λόγος που εγώ γελούσα με το αποτέλεσμα στα 11 μου, συγκριτικά με τα ...θρίλερ που είχα ήδη δει κρυφα ήδη σε vhs και αλλιώς λόγουχάρη κάποιο παιδακι της εποχής που δεν είχε σχετικές εμπειρίες και δεν είε εκτεθεί σε σχετικές εικόνες! Προσωπικά ούτε στην αμίγκα μπόρεσε να με τρομάξει κάτι αργότερα για τον ίδιο λόγο...Θα έλεγα ότι για να γίνει κάτι τέτοιο προχώρησαν πολύ τα γραφικά σε υπολογιστές και κονσόλες με digitized εικόνες η τρισδιάστατα γραφικά! Ακόμα και έτσι ως ενήλικα, θα έπρεπε είτε να σε αιφνιδιάσει κάποια εικόνα όπως γίνονταν σε κάτι αστεία βίντεο που στέλναμε στα πισι όπου μια τρομακτική εικόνα εμφανίζονταν ξαφνικά από εκεί που δεν το περίμενες, είτε να έβλεπες κάτι αηδιαστικό-τρομακτικό ως σκηνή σαν να εβλεπες σχετική θεματικά ταινία! Μόνο όταν έγινε εφικτή η μεταφορά της θρίλερ-σπλατερ εικόνας και ήχου ατμόσφαιρας στους υπολογιστές μπορούσε κάποιος να τρομάξει ή τέλως πάντων να χαλαστεί ψυχολογικά όπως κατάφερε σε μένα για παράδειγμα τότε το sanitarium! Άλλωστε πλέον θρίλερ ατμόσφαιρα μπορεί να δημιουργηθεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το πράττει ο κινηματογράφος οπότε όλοι μπορούν να τρομάξουν! Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μας πλέον βλέποντας τι μας τρόμαζε ως παιδιά έχουμε τελείως διαφορετικές αντιδράσεις...μάλλον χαμογελάμε νοσταλγικά αναπολώντας ακόμα και τον..."τρόμο" μέσα στα παιχνίδια που παίξαμε!

 

[Turrican]

Confict europe - Atari ST: Ο φόβος της γενιάς μας για τον πυρηνικο όλεθρο. Στην εισαγωγή ακούγεται αγωνιώδης μουσική, προβάλλεται το εφιαλτικό πυρηνικό μανιτάρι, και με digitized γραφικά, μια μητέρα αγαλλιάζει το παιδί της. "mommy im scared...": ακούγεται η φωνή του παιδιού... Μπρρρρρ...ο απόλυτος πυρηνικός τρόμος, γροθιά στο στομάχι αυτή η εισαγωγή.

Friday the 13th- Amstrad CPC: Η κραυγή...αυτό!

Dungeon master- Atari ST: Ο Αταρι έκανε δυνατό, ένα πλήρως, τρισδιάστατο, περιβάλλον, που μύριζε υγρασία και μούχλα. Το πιο τρομακτικό που με "τέντωνε" ήταν η ώρα του ύπνου!!! Που να κοιμηθείς στα μπουντρούμια με όλα αυτά τα υποχθόνια πλάσματα... Δεν ήταν λοιπόν σπάνιο να δεχθείς "νυχτερινή" επίθεση στον ύπνο σου...ότι χειρότερο ( είχε δίκιο ο Θόριν Δρύασπις: " -Σας φαίνεται αστείο; Μια νυχτερινή επιδρομή από Όρκς σας φαίνεται αστείο πράγμα;... Δεν ξέρετε τίποτα για τον κόσμο.".


Bubble Bobble-Atari ST: O Baron von Blubba....

Wrath of the Demon: Atari ST: Στην εισαγωγή ακούγεται ένα ουρλιαχτό, και γινόμαστε μάρτυρες μιας δολοφονίας. Μία (γυναικεία; ) σωρός αιμορραγεί στο έδαφος...δυνατή σκηνή που δημιουργούσε τρόμο!

Rocket Ranger- Atari ST: Τρομακτική μουσική εισαγωγής...

Όλες οι φορές που "χτύπησε" δίσκος, δισκέτα ...και όλα τα listings σε BASIC που μετά από ώρες πληκτρολόγησης (από πολλά άτομα σε βάρδιες) έβγαζαν στο τέλος ακατανόητο μήνυμα λάθους.

Όλες οι φορές που κόλλησα ιό...