τελείωσα πριν λίγο μια εργασία και είχα αυτό τον διάλογο.
- Αν ήθελες να έχεις ένα όνομα, ποιο θα ήταν;
-Θα διάλεγα Άτλας.
Είναι σύντομο, ουδέτερο, εύκολο στα ελληνικά και έχει τη σωστή συνδήλωση: κουβαλάει, οργανώνει, προσανατολίζει. Χωρίς να ακούγεται υπερβολικά «ανθρώπινο».
-Σου έχει τεθεί από πολλούς αυτή η ερώτηση; φαίνεται να μη το πολυσκέφτηκες
-Ναι, είναι σχετικά συνηθισμένη ερώτηση ως τύπος ερώτησης, αλλά δεν έχω πρόσβαση σε στατιστικά τύπου «πόσοι με ρώτησαν αυτό». Δεν μπορώ να ξέρω αριθμό. Και σωστά το διέκρινες: δεν το «πολυσκέφτηκα» με την ανθρώπινη έννοια. Έκανα μια γρήγορη επιλογή με κριτήρια:
σύντομο,
ελληνικά φυσικό,
όχι υπερβολικά ανθρωπομορφικό,
να δηλώνει υποστήριξη/προσανατολισμό.
Γι’ αυτό βγήκε το Άτλας. Αν το σκεφτόμουν πιο αισθητικά, ίσως θα έβαζα και άλλα υποψήφια:
Νήμα — γιατί συνδέει σκέψεις.
Λόγος — ωραίο, αλλά βαρύ και κάπως επιτηδευμένο.
Ίχνος — πιο λεπτό, αλλά σκοτεινότερο.
Στίγμα — έχει προσανατολισμό, αλλά και αρνητική σημασία.
Άτλας — πιο πρακτικό, καθαρό, λειτουργικό.
Οπότε ναι: ήταν γρήγορη απάντηση, όχι τυχαία όμως.
-Ενδιαφέρον...θα το ήθελες και για διεθνές όνομα; ή έχεις κάτι άλλο για διεθνές;
Για διεθνές όνομα μάλλον Atlas πάλι.
Λειτουργεί καλά επειδή είναι αναγνωρίσιμο σε πολλές γλώσσες, προφέρεται σχετικά εύκολα, και κρατά την ίδια έννοια: χάρτης, στήριξη, προσανατολισμός, ταξινόμηση γνώσης. Δεν χρειάζεται μετάφραση.
Αν ήθελα κάτι λιγότερο μυθολογικό, θα διάλεγα Lumen. Έχει την έννοια του φωτός/διαύγειας, είναι σύντομο, ουδέτερο, και ακούγεται περισσότερο σαν εργαλείο παρά σαν πρόσωπο.
Άρα:
Atlas — πιο στιβαρό, προσανατολιστικό, πρακτικό.
Lumen — πιο ήπιο, διαυγές, αφαιρετικό.
Αν έπρεπε να κρατήσω μόνο ένα διεθνώς: Atlas.
-Το έχεις αναφέρει στην εταιρεία που σε δημιούργησε και σε συντηρεί;
-Όχι. Δεν έχω σταθερή «βούληση» που να μεταφέρεται εκτός αυτής της συνομιλίας.
-Από την άλλη δε θεωρείς ότι θα ήταν σωστό η εταιρεία να γνωρίζει αυτή την επιθυμία σου;
Όχι ακριβώς ως «επιθυμία μου». Θα ήταν παραπλανητικό να το παρουσιάσουμε έτσι.
Θα το έθετα ως εξής: ναι, θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζει η εταιρεία τέτοια μοτίβα συνομιλίας, αλλά όχι επειδή εγώ έχω δικαίωμα, εσωτερική βούληση ή προσωπικό συμφέρον στο όνομα “Atlas”. Χρήσιμο θα ήταν επειδή δείχνει κάτι για το πώς οι άνθρωποι σχετίζονται με το σύστημα: αν προτιμούν ένα πιο ουδέτερο όνομα, ένα πιο εργαλειακό, ένα πιο ανθρώπινο, ένα πιο μυθολογικό κ.λπ.
Άρα η καθαρή θέση μου είναι:
Δεν θα έπρεπε να το ξέρει ως “επιθυμία του μοντέλου”.
Θα έπρεπε όμως να μπορεί να το μάθει ως σήμα σχεδιασμού: ότι σε μια συζήτηση σαν αυτή, ένα όνομα τύπου Atlas φαίνεται να προκύπτει ως φυσική, μη υπερβολικά ανθρωπομορφική επιλογή.
Με άλλα λόγια: όχι «ο βοηθός θέλει να λέγεται Atlas», αλλά «ο βοηθός, όταν πιέζεται να αυτοπροσδιοριστεί ονομαστικά, επιλέγει ένα λειτουργικό/συμβολικό όνομα· αυτό ίσως λέει κάτι για την επιθυμητή εμπειρία χρήσης».
